Η σημαντικότερη ίσως συμφωνία που θα διαχειριστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι βέβαια η μοιρασιά και η μετεξέλιξη του τραπεζικού συστήματος, όπως έγραφε προ ημερών το «Π».
Και εδώ, υπό την προϋπόθεση ότι οι Γάλλοι(Societe Generale και Credit Agricole) θα κρατήσουν τα δύο ελληνικά μαγαζιά (Εμπορική καιΓενική) που απέκτησαν πριν από μερικά χρόνια (πληρώνοντας δύο τουλάχιστον ελληνικά τραπεζικά συστήματα με σημερινές αποτιμήσεις...) και ότι τααραβικά κεφάλαια θα ελέγξουν το κοινό σχήμαAlpha - Eurobank, το ενδιαφέρον στρέφεται αναγκαστικά στην Εθνική Τράπεζα.
Για τη «μεγάλη μας φίλη», που έλεγαν κάποτε τα σποτάκια της TV, μόνιμος ενδιαφερόμενος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είναι η Deutsche Bank. Είτε αναφορικά με την πολύφερνη συμμετοχή της ΕΤΕ στη FinansBank της Τουρκίας είτε με το απευθείας ενδιαφέρον για την ίδια την τράπεζα που τελεί υπό ημικρατικό καθεστώς.
Μόνο τα ονόματα
Το δεύτερο θέμα αφορά την Πειραιώς, αλλά ακόμη περισσότερο το πού θα καταλήξουν οι μικρές κρατικές τράπεζες που λειτουργούν υπό καθεστώς ιδιωτικού τομέα (Attica κ.λπ.), που είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα κρατικοποιηθούν μετά το PSI. Για το θέμα αυτό βέβαια οι υποψήφιοι περιμένουν τα δεδομένα που θα προκύψουν μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το κούρεμα, ώστε να γνωρίζουν αν μετά τις διεργασίες αυτές θα υπάρχουν τράπεζες ή απλώς κελύφη με υποχρεώσεις και κρατικές εγγυήσεις...
Τι θα μείνει από το τραπεζικό σύστημα, όπως το γνωρίζαμε; Πιθανότατα μόνο τα ονόματα. Αν εξαιρέσουμε το ηγετικό σχήμα Alpha - Eurobank, που έχει τις περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης (καθώς είναι αυτό που φέρνει ως προίκα τα λεφτά των Αράβων), οι περισσότεροι άλλοι που στελεχώνουν τις σημερινές θέσεις διοίκησης θα περάσουν σε άλλα «καθήκοντα», είτε οι τράπεζες προφτάσουν να μετεξελιχθούν και να παραμείνουν ιδιωτικές, όπως ζητά ο Τόμσεν (που είναι και το πιθανότερο σενάριο), είτε κρατικοποιηθούν.
Ακόμη χειρότερη είναι η εικόνα στον κατασκευαστικό κλάδο. Στις τελευταίες χρηματιστηριακές συνεδριάσεις οι μεγαλύτεροι κατασκευαστικοί όμιλοι (Ελλάκτωρ, ΓΕΚ - ΤΕΡΝΑ, J&P Άβαξ), μέσω των οποίων θεωρείται πως θα υλοποιηθεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των προσδοκώμενων επενδύσεων στη χώρα, βρέθηκαν σε χαμηλά έτους. Μάλλον, λοιπόν, η αγορά αμφιβάλλει για το αν θα αποδώσουν (και) αυτήν τη φορά οι πρωτοβουλίες Βενιζέλου.
Και στην περίπτωση των κατασκευαστών είτε η διαφοροποίηση δραστηριοτήτων (όπως γίνεται στην ενέργεια για την ΓΕΚ - ΤΕΡΝΑ) είτε η εξωστρέφεια (όπως συμβαίνει για την J&P Άβαξ) βοήθησαν τους ομίλους να απορροφήσουν μερικές από τις ζημιές που απειλούν να συνθλίψουν ακόμα και τους πιο ισχυρούς της αγοράς. Έτσι, ΓΕΚ και J&P κατάφεραν να παρουσιάσουν κέρδη στο εννε-άμηνο, σε αντίθεση με τον σοβαρότερο ανταγωνιστή τους, τον Ελλάκτορα, που εμφανίζει ζημίες 27 εκατ. ευρώ. Στο στραβοπάτημα του τελευταίου, ήρθε να προστεθεί και η επισημοποίηση της αναστολής του έργου Blue City στο Ομάν.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Ελλάκτωρ προχώρησε στα γρήγορα στην «επένδυση» τηςEuropean Goldfields με το Κατάρ. Ο όμιλος μίλησε επίσημα για στρατηγική συνεργασία, αλλά η αλήθεια παραμένει ότι αυτό που τον ενδιαφέρει άμεσα είναι η είσπραξη των 179 εκατ. ευρώ

