ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ !Για την δημιουργία Μονάδας Αυξημένης Φροντίδας

Πριν λίγες ημέρες ενημερωθήκαμε από την Διοίκηση του Νοσοκομείου για την απόφαση της να δημιουργηθούν νέα τμήματα σε αυτό , επίσης πληροφορηθήκαμε ότι στα πλαίσια αυτά επίκειται μεταφορά του Πνευμονολογικού στη θέση που βρισκόταν πριν το 2002, στην παλαιά πτέρυγα. Μας ανακοινώθηκε επίσης ότι οι εργασίες για την μεταφορά της κλινικής θα αρχίσουν το αμέσως επόμενο διάστημα. Ως σύλλογος εργαζομένων συμφωνούμε απόλυτα στην ανάπτυξη του νοσοκομείου και στην δημιουργία των νέων τμημάτων που είναι αναγκαία, ώστε να παρέχονται πληρέστερες υπηρεσίας υγείας στον Λεσβιακό λαό και γενικότερα στο Βόρειο Αιγαίο (νησιωτικότητα – παραμεθόριος). Αυτή η ανάγκη μεγιστοποιείται από το γεγονός ότι η πρόσβαση στα νοσοκομεία του κέντρου σημαίνει αφενός οικονομική αφαίμαξη και αφετέρου χάσιμο πολύτιμου χρόνου για την υγεία του ασθενή, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες που οι καιρικές συνθήκες είναι δύσκολες και η παραμικρή καθυστέρηση μπορεί να είναι μοιραία για μία ανθρώπινη ζωή. Εκφρασμένη άποψη του σωματείου μας εδώ και χρόνια είναι ότι η ανάπτυξη του νοσοκομείου για να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει στοιχειωδώς τις βασικές προϋποθέσεις:
α) στελέχωση με το απαραίτητα προσωπικό,

β) κατάλληλος χώρος, και

γ) υλικοτεχνική υποδομή,

αλλά και να γίνεται με τον σωστό σχεδιασμό και την σύμφωνη γνώμη όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών του Νοσοκομείου , όχι με βιαστικές αποφάσεις και λύσεις του ποδαριού που αντί να βοηθούν το Νοσοκομείο και να βελτιώνουν την ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα δημιουργούν νέα και οξύτερα προβλήματα. Αναλυτικά για την σημερινή πραγματικότητα: Α- Ο οργανισμός του Νοσοκομείου δεν μπορεί χωρίς την σύσταση νέου να γίνουν προσλήψεις του απαραίτητου προσωπικού.Έξι χρόνια σχεδόν έχει βαλτώσει στα συρτάρια του Υπουργείου μεταξύ γραφειοκρατίας και ψεύτικων υποσχέσεων, με αποτέλεσμα σήμαρα να μην υπάρχει φως στο τούνελ. Θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι η δημιουργία Μονάδας Αυξημένης Φροντίδας χρειάζεται 8 τουλάχιστον Νοσηλευτές. Η παράλληλη επίβλεψη από τους ήδη υπάρχοντες Νοσηλευτές του Καρδιολογικού δεν μπορεί να είναι η λύση γιατί αυτό εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την νοσηλεία των ασθενών. Η σκέψη για αφαίρεση νοσηλευτών από άλλα τμήματα θα πρέπει να αποκλειστεί γιατί ήδη τα υπάρχοντα τμήματα είναι υποστελεχωμένα και λειτουργούν με ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ και με ότι αυτό συνεπάγεται.
Β- Όσον αφορά την μετακίνηση του Πνευμονολογικού στην παλαιά πτέρυγα θα έπρεπε να γίνει κατανοητό ότι:

· Το νοσηλευτικό προσωπικό της κλινικής είναι κοινό με αυτό της καρδιολογικής, Ο χωρισμός των δύο κλινικών θα απαιτήσει τουλάχιστον 6 νέους νοσηλευτές. Τώρα όμως με το υπάρχον προσωπικό δεν υπάρχει περίπτωση να μπορούν να λειτουργήσουν δύο τμήματα σε ξεχωριστό χώρο.· Η μετακίνηση της κλινικής στην προτεινόμενη θέση την υποβαθμίζει γιατί είναι ακατάλληλος ο χώρος, μειώνονται οι κλίνες της, την ίδια ώρα που δεν επαρκούν οι υπάρχουσες. · Η μετακίνηση της πνευμονολογικής θα δημιουργήσει αλυσιδωτά προβλήματα στις παθολογικές κλινικές, επίσης θα εκλείψει η δυνατότητα αξιοποίησης του συγκεκριμένου χώρου σε περιπτώσεις επιδημιών (επειδή αυτοί οι θάλαμοι είναι απομονωμένοι, χρησιμοποιείται ως απομόνωση σε περίπτωση έξαρσης λοιμώξεων).Για όλους αυτούς τους λόγους με τις υπάρχουσες συνθήκες δηλώνουμε ότι είμαστε αντίθετοι στην παρούσα φάση στη δημιουργία της ΜΑΦ. Θα είμαστε στο πλευρό της Διοίκησης σε κάθε προσπάθεια για την εξασφάλιση των στοιχειωδών προϋποθέσεων που χρειάζονται ώστε το συντομότερο δυνατόν να είμαστε σε θέσε να λειτουργήσουμε την νέα μονάδα. Όπως ίσως θα έχετε υπόψη σας και στο παρελθόν προηγούμενες διοικήσεις είχαν εξαγγείλει και μάλιστα δια στόματος Υφυπουργού Υγείας (κ.Γιαννόπουλου) την μονάδα εμφραγμάτων χωρίς να έχουν λάβει υπόψη παραμέτρους, όπως η χωροθέτηση, η στελέχωσή κλπ. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να μείνουν στα λόγια και να επαληθευτεί ο σύλλογος εργαζομένων που τότε είχε επισημάνει ότι ήταν αδύνατη η λειτουργία της Μ.Ε. με τις υπάρχουσες συνθήκες. Την ίδια εξαγγελία έκαναν στη συνέχεια και οι δύο προηγούμενες διοίκησης του νοσοκομείου που είχαν την ίδια τύχη. Από αυτές τις εξαγγελίες μέχρι την σημερινή όχι μόνο δεν επαλείφθηκαν οι δυσκολίες και τα προβλήματα, αλλά αυτά μεγεθύνθηκαν. α)Το προσωπικό είναι λιγότερο μερικές δεκάδες λιγότερο από την αποχώρηση των stage, συμβασιούχων κλπ. και την συνταξιοδότηση μόνιμου προσωπικού. β) η ασφυκτική κατάσταση από την έλλειψη χώρου εντάθηκε από την ανάπτυξη του ογκολογικού ιατρείου, νευρολογικού, νεφρολογικού. Έτσι για άλλη μια φορά χωρίς σχεδιασμό και χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις εξαγγέλλονται νέα τμήματα, όμως η δημιουργία νέων τμημάτων χωρίς υποδομές, προσλήψεις προσωπικού - πράγμα που προϋποθέτει νέο οργανισμό- αντί να αναβαθμίζει υποβαθμίζει συνολικά τις ιατρικές και νοσηλευτικές υπηρεσίες που προσφέρει το νοσοκομείο. Από τις παλαιότερες αντιδράσεις του συλλόγου για την Μ.Ε. μέχρι την σημερινή για την ΜΑΦ μεσολάβησε η δημιουργία του ογκολογικού ιατρείου και η έλευση του νευροχειρούργου. Ο σύλλογος μας όταν ήρθε η στιγμή να δημιουργηθεί το ογκολογικό, κατανοήσαμε την αναγκαιότητα της λειτουργίας του, (η συχνή μετάβαση στην Αθήνα είναι εξαιρετικά μεγάλη ταλαιπωρία και οικονομική αιμορραγία για αυτούς τους ασθενείς) που ξεπερνούσε τις όποιες ενστάσεις μας και συναινέσαμε. Ανάλογη στάση κρατήσαμε και στην περίπτωση του νευροχειρούργου Όμως σήμερα παρά την ομολογουμένως υπαρκτή αναγκαιότητα για την λειτουργ, δεν μπορεί να συναινέσουμε, γιατί η αριθμητική δύναμη του νοσηλευτικού προσωπικού έχει προ πολλού ξεπεράσει κάθε δυνατότητα. Ήδη η ποιότητα των παρεχόμενων νοσηλευτικών υπηρεσιών έχει χτυπήσει κόκκινο, όσοι κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν ας αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ : ΠΑΝΤΟΥ ΤΑ ΙΔΙΑ , Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ , ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ "ΠΙΣΙΜΙΣΗ" ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΟΤΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ...ΟΡΙΑΚΑ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ . ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΤΙΤΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ:Παρέμβαση Γ. Κωμαϊτη για την ΚΡΙΣΗ και τις επιπτώσεις της: με τα μάτια ενός ιατρού της ΨΥΧΗΣ

Γράφει: Κωμαΐτης Γιώργος
15/01/2010

Ένα από τα βασικά στοιχεία του ψυχισμού μας είναι το αίσθημα ασφάλειας για το παρόν και το μέλλον μας. Η προοπτική της επικείμενης καταστροφής διαταράσσει την ομαλή λειτουργία της καθημερινής ψυχολογικής διαδικασίας, αναστατώνει και αποδιοργανώνει τα συναισθήματα, τη δράση μας, τη βεβαιότητα και την αυτοεκτίμησή μας και έχει άμεση αντανάκλαση στην ατομική και κοινωνική μας ζωή.
Η δυνατότητά μας να υπάρξουμε ως όντα με φυσικό τρόπο (βιολογική ανάγκη) έχει εξαρτηθεί από το χρήμα. Αυτό είναι το αντίκρισμα της τροφής, της θέρμανσης, της κίνησης, της ένδυσης και της υπόδησής μας, ακόμα και του νερού, και σε λίγο και τον αέρα που αναπνέουμε.
Κατά συνέπειαν, η οικονομική κρίση έχει πολλαπλές επιπτώσεις στην ψυχολογική υγεία του ανθρώπου.
Το άγχος, η ανασφάλεια, ο φόβος, η αυτοϋποτίμηση, ο πανικός, η διέγερση, η αϋπνία, η μελαγχολία, η διατάραξη των οικογενειακών και διαπροσωπικών σχέσεων, οι ψυχοσωματικές διαταραχές, είναι σημαντικά σημασιολογικά ψυχολογικά στοιχεία, που θίγονται από την οικονομική κρίση. Ακόμα και οι άνθρωποι που δεν έχουν πληγεί από αυτήν, φαντασιωτικά και μόνο υπό το κράτος της επικείμενης απώλειας, μπορεί να διαταραχθούν, εμφανίζοντας νευρώσεις με αγχωτικά και μελαγχολικά στοιχεία.
Η επιθετικότητα είναι ένας από τους σημαντικούς συντελεστές της κοινωνικής ζωής, που θίγονται από την ανασφάλεια, το φόβο, την προοπτική της φτώχειας, της δυστυχίας και της αγωνίας, που περιτριγυρίζει τον άνεργο, τον ελάχιστα αμειβόμενο, τον άνθρωπο που δεν έχει άλλο στήριγμα επιβίωσης από την προσωπική του εργασία.
Σε πιο προχωρημένη διάσταση, η πείνα, η εξαθλίωση, η κακουχία της οικονομικής στέρησης οδηγούν σε αύξηση της παραβατικότητας, της εγωσημαντικότητας, της ζωώδους ενστικτώδους συμπεριφοράς, που κατακερματίζει τον κοινωνικό ιστό. Οι άνθρωποι, εθισμένοι σε έναν καταναλωτισμό, ακόμα κι αν τα χρήματα που παίρνουν είναι αρκετά για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες για επιβίωση, με τη σκέψη και μόνο ότι θα χάσουν τον καταναλωτικό παράδεισο, θα στερηθούν την ανόητα λεγόμενη «shopping therapy», βυθίζονται σ’ έναν υπαρξιακό πόνο, μια και δεν έχουν άλλες αξίες και χαρές να βάλουν στην ψυχή τους εκτός από τα υλικά αγαθά.
Αν η λιτότητα επικρατήσει δίκαια και καθολικά, αν πάψει να υπάρχει αυτό το οικονομικό χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την ανέχεια, αν οι τελικές διαφορές δε θιγόντουσαν ανισομερώς, τότε η λιτότητα θα είχε μια θετική για το δυτικό άνθρωπο ψυχολογική επίπτωση.
Έχει δημιουργηθεί με σοφιστικό τρόπο από τους κυβερνώντες ότι την κρίση πρέπει να την πληρώσουν και να την ανατάξουν ισομερώς όλοι οι πολίτες της χώρας μας, ισομερώς και αναλογικά.
Αγνοούν το βασικό κανόνα ότι πληρώνει «τα σπασμένα» αυτός που «τα ‘σπασε».
Όσο και αν φορολογηθούν οι λεγόμενοι «έχοντες και κατέχοντες», οι επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους θα είναι πολύ μικρές. Αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν τόσα πολλά που δεν απειλούνται από την κρίση. Ακόμα όμως (και αυτό είναι το πλέον άδικο) αυτοί δημιούργησαν την κρίση και έχουν την ευθύνη της επανόρθωσης.
Οι πολιτικές και κοινωνικοοικονομικές ενέργειες που θα γίνουν για να βγούμε από την κρίση θα είναι εκείνες που θα παίξουν δραματικό ρόλο στην υπόθεση της ατομικής και συλλογικής ψυχολογίας.
Μετά, στο κερδοσκοπικό κέλυφος ενός πολιτισμού των οικονομικών δεικτών, αν δε σπάσει αυτό το κέλυφος, η εσωτερική κοινωνική αναταραχή και αναρχία της ταξικής αλληλοεξόντωσης, περάν του ότι δε θα επιτρέψει την ανάκαμψη, θα διαλύσει την ήδη σαθρή κοινωνική ζωή και θα επιφέρει ένα ακόμα μεσαίωνα στον κοινωνικό μας πολιτισμό।
(ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΤΙΤΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ)