Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ
Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΗΡΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ...ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ
Κάτι ακόμα για τις εκλογές
Παρ' όλα αυτά, υπάρχει και κάτι θετικό - το ότι, σε πολιτικό επίπεδο, η ριζοσπαστική αριστερά (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) "μπήκε στον πολιτικό χάρτη", χωρίς βέβαια να έχει γερά θεμέλια (διότι οι πάμπολλοι δημοτικοί/νομαρχιακοί σύμβουλοι που βγάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα αυξημένα ποσοστά, κτλ οφείλονται στην αποχή, όχι στη συμμετοχή του κόσμου[*]).
Σε πολιτικό επίπεδο, είναι διαφορετικό να μιλάμε για μια πολιτική δύναμη που βρίσκεται με "0,κάτι", δηλαδή μεταξύ "φθοράς και αφθαρσίας", και διαφορετικό να μιλάμε για μια πολιτική δύναμη που έχει πλέον παρουσία σε σχεδόν όλα τα συμβούλια των μεγάλων δήμων και σχεδόν σε όλες τις περιφέρειες. Αυτό είναι σημαντική αναβάθμιση, που, ΑΝ αξιοποιηθεί σωστά, θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ στο μέλλον. Αλλιώς είναι να είσαι μια πολιτική δύναμη που μπαίνει σιγά σιγά στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, και αλλιώς είναι να είσαι "ανύπαρκτος" στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό
Αν όμως δεν αξιοποιηθεί σωστά αυτή η αναβάθμιση, τότε "την κάτσαμε", διότι απλούστατα έτσι και αλλιώς ο κόσμος σήμερα "απέχει" (ξαναθυμίζω ότι η αναβάθμιση των ποσοστών οφείλεται στην αποχή, όχι στη συμμετοχή), και αν εμείς δε βελτιωθούμε, τώρα που έχουμε πλέον και ένα παραπάνω εργαλείο της παρουσίας στα συμβούλια δήμων/περιφερειών...τότε πώς θα βγει ο κόσμος σε αγώνες ανατροπής;
ΥΓ: Η αποχή οφείλεται σε κενό πολιτικής εκπροσώπησης. Κυρίως όσοι έχουν μικροαστικές αντιλήψεις ή/και θέλουν έναν "καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο", σήμερα "εξαφανίζονται":
Η άρχουσα τάξη "κινεζοποιεί" τους εργάτες, προκειμένου έτσι να τους κάνει "ανταγωνιστικούς", και να δώσει παράλληλα χρήμα στις χρεωκοπημένες τράπεζες.
Αν δε το κάνει αυτό, ο καπιταλισμός δε θα μπορεί να αναπτυχθεί. Άρα, είτε η βαρβαρότητα αυτή θα περάσει, είτε οι εργάτες, αλλά και πολλοί θιγόμενοι μικροαστοί, κτλ θα πρέπει να αγωνιστούν.
Αυτοί που σήμερα ιδεολογικά ανήκουν στο χώρο του "καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο" σιγά-σιγά χάνονται - πλέον μπαίνουμε στην εποχή όπου οι λαοί καλούνται να διαλέξουν -επιτακτικά- ανάμεσα στο κλασσικό δίπολο "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα".
[*]και το ίδιο βέβαια ισχύει για τα υψηλά ποσοστά του ΚΚΕ
Η εκκωφαντικά σιωπηλή εξέγερση της κάλπης
Ασφαλώς τα αποτελέσματα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, με τα πολυσήμαντα στοιχεία και τη συνθετότητά τους, χρήζουν ψύχραιμης ανάλυσης, που δεν μπορεί παρά να αποτελεί αντικείμενο συλλογικών συζητήσεων και προβληματισμών. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι το εκλογικό αποτέλεσμα διαμόρφωσε μια καινούργια πολιτική πραγματικότητα, με κύρια χαρακτηριστικά τη βαθύτατη κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος στο σύνολό του (και της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου ιδιαίτερα) και την ισχυροποίηση ριζοσπαστικών, αντισυστημικών ρευμάτων ενός οργισμένου κοινωνικού σώματος, κυρίως προς τα αριστερά.
Η πολύ μεγάλη, για τόσο έντονα πολιτικοποιημένες εκλογές (στις οποίες μάλιστα ο πρωθυπουργός είχε θέσει ζήτημα επιβίωσης της κυβέρνησής του) αποχή, που έφτασε πανελλαδικά το 40% και στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα το 45%, πρέπει να ερμηνευθεί λιγότερο σαν παθητική στάση παραίτησης και περισσότερο σαν καθολική κατακραυγή, που θυμίζει το “que se vayan todos” (να φύγουν όλοι) της Αργεντινής. Η εκτίμηση αυτή ενισχύεται και από το αξιοσημείωτο γεγονός ότι περίπου ένας στους δέκα ψηφοφόρους προσήλθε στις κάλπες για να ρίξει άκυρο ή λευκό, μια στάση «μαχητικής» απόρριψης του πολιτικού προσωπικού στο σύνολό του. Συνολικά, αποχή, λευκό και άκυρο έφτασαν το 50% των ψηφοφόρων.
Ένα χρόνο μετά τη σαρωτική εκλογική του νίκη, το ΠΑΣΟΚ υφίσταται ακατάσχετη αιμορραγία, με αποτέλεσμα να ψηφίζεται μόλις από έναν στους τρεις ψηφοφόρους που προσήλθαν στις κάλπες και τη διαφορά του από τη Νέα Δημοκρατία σε πανελλαδική κλίμακα να συρρικνώνεται γύρω στο 2%. Σ’ αυτό το φόντο, η επιλογή του Γ. Παπανδρέου να μην προκηρύξει πρόωρες εκλογές αποτελεί τεκμήριο πολιτικής δειλίας και υποκρισίας- σε αντίθεση με ό,τι δημόσια διακήρυσσε, θα πήγαινε σε εκλογές μόνο αν πίστευε ότι θα κερδίσει για να εξασφαλίσει λευκή επιταγή ενόψει του «δεύτερου μνημόνιου» που έρχεται. Συνολικά, τα κόμματα του δικομματισμού συρρικνώνονται περίπου στο 66% του εκλογικού σώματος.
Παρά την πολυδιάσπαση και τα προγραμματικά της ελλείμματα, η κομμουνιστική, ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά ως σύνολο άγγιξαν πανελλαδικά το 20%, γεγονός πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας μετά την πτώση της χούντας. Ασφαλώς, η εκτίμηση αυτή πρέπει να μετριαστεί από σειρά προφανών παραγόντων- η έκταση της αποχής, το γεγονός ότι, παρά την έντονη πολιτικοποίησή τους, οι περιφερειακές εκλογές δεν μπορούν να εξισωθούν με τις βουλευτικές, το ρευστό και το ευμετάβλητο μιας ψήφου διαμαρτυρίας, πάνω απ’ όλα η μεγαλύτερη από ό,τι στο παρελθόν απόσταση ανάμεσα στην πολιτική συμπάθεια και την αγωνιστική στράτευση. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα δείχνει τις τεράστιες δυνατότητες που δημιουργεί η κρίση για την Αριστερά- κάτι που χωρίς αμφιβολία θα εκτιμήσουν πολύ σοβαρά οι κυρίαρχες τάξεις το επόμενο διάστημα.
Στο εσωτερικό της Αριστεράς τα αποτελέσματα είναι προφανώς άνισα. Μεγάλος κερδισμένος των εκλογών εμφανίζεται το ΚΚΕ, με ένα ποσοστό που φτάνει σε πανελλαδική κλίμακα το 11% (στην περιφέρεια Αττικής έφτασε το 14.5%). Γενικότερα, στους κόλπους της Αριστεράς ενισχύονται τα ρεύματα με πιο καθαρό αντι- Ε.Ε., αντικαπιταλιστικό, αντισυστημικό λόγο και πρακτική, κάτι που αντανακλάται και στη διαμόρφωση, για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, ενός σχετικά μαζικού χώρου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, τον οποίο σ’ αυτές τις εκλογές εξέφρασε κυρίως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με πανελλαδικό ποσοστό που προσεγγίζει το 2%.
Τα ριζοσπαστικά τμήματα της μισθωτής εργασίας και της νεολαίας εναπόθεσαν στους ώμους της Αριστεράς μεγάλο φορτίο ελπίδων, απαιτήσεων και ευθυνών. Η ανάγκη για τολμηρές, μαχητικές πρωτοβουλίες ώστε να μην προδοθούν αυτές οι ελπίδες είναι επείγουσα, δεδομένης της εξαιρετικά κρίσιμης συγκυρίας. Όλα δείχνουν ότι η Ελλάδα βαδίζει με γοργούς ρυθμούς προς τη μαθηματικά βέβαιη χρεωκοπία, στην οποία την οδήγησε η πολιτική του μνημονίου και για την οποία έχουν ήδη αρχίσει να μας προετοιμάζουν κυβέρνηση και ΜΜΕ. Η βαθύτατη ελληνική ύφεση θα επιδεινωθεί το επόμενο διάστημα από τη γενικότερη, δυσμενή τροπή της παγκόσμιας οικονομίας, η κρίση της οποίας συνεχίζει να μεταλλάσσεται και ήδη μπαίνει στο πέμπτο στάδιό της: Κρίση της αγοράς ακινήτων- Χρηματοπιστωτική κρίση- Ύφεση της πραγματικής οικονομίας- Δημοσιονομική κρίση χρέους- και τώρα: παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος (με καταλύτη την απόφαση της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας να κατακλύσει το σύμπαν με δολάρια, οδηγώντας το αμερικανικό νόμισμα σε υποτίμηση και τις εξαγωγές των ανταγωνιστών στον Καιάδα) που απειλεί να δώσει τη θέση του σε παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο, εν μέρει κατά το πρότυπο της δεκαετίας του 1930.
Εν όψει της βέβαιης χρεωκοπίας (όπως κι αν την εμφανίσουν, από τεχνική άποψη), Ε.Ε. και ΔΝΤ θα επιβάλουν το «δεύτερο μνημόνιο», πολύ βαναυσότερο από το πρώτο, με δύο βασικά στοιχεία: Την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας (κάτι σαν κι αυτό που έκανε στη Χιλή ο Πινοτσέτ, αλλά χωρίς τανκς) και την εκποίηση αντί πινακίου φακής φιλέτων του εθνικού πλούτου, με ιδιωτικοποιήσεις σε στρατηγικής σημασίας ΔΕΚΟ και μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Οι κυρίαρχες τάξεις γνωρίζουν ότι αυτή η επιχείρηση θα προκαλέσει τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας- όπου η Αριστερά είναι πολύ ισχυρότερη από ό,τι συμβαίνει στις περισσότερες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες- και την υποβάθμιση του ελληνικού καπιταλισμού στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Ωστόσο, δεν τολμούν να σκεφτούν καν οποιαδήποτε περισσότερο διαπραγματευτική στάση- απόδειξη η τερατώδης ομοφωνία στη στήριξη του Παπανδρέου από το σύνολο των μεγάλων συγκροτημάτων του Τύπου. Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουν κάποιο θάμα από κυβερνήσεις ευρείας στήριξης (με τεχνοκράτες, δωρητές σώματος του δικομματισμού από την ακροδεξιά, τους ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και τους αιωνίους προθύμους της «ανανεωτικής» Αριστεράς), παρότι κατά βάθος γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα αθροίσει όχι τις δυνάμεις, αλλά τις αδυναμίες τους.
Ενόψει αυτών των εξελίξεων, οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς υποχρεώνονται να προετοιμαστούν για συγκρούσεις και διακυβεύματα που ξεπερνούν τα όρια και τις δυνατότητες οποιουδήποτε μεμονωμένου κομματικού χώρου, οποιεσδήποτε διαμορφωμένες μέχρι σήμερα πολιτικές προτάσεις, στρατηγικές συμμαχιών, μορφές μαζικής πάλης, εκβιασμού και ανατροπής των κυρίαρχων τάξεων. Άλλη μια φορά, το πολύ καλό και το πολύ κακό ενδεχόμενο εμφανίζονται ταυτόχρονα και η απόσταση από το ένα στο άλλο μπορεί να είναι πολύ μικρή. Μας το θυμίζει, άλλωστε, ακόμη κι αν θέλαμε να το ξεχάσουμε, το 5.3% της Χρυσής Αυγής στο δήμο της Αθήνας.
ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΜΟΝΗ

ΕΙΔΙΚΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΤΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΙΣΧΥΡΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΞΑΧΘΟΥΝ ΑΣΦΑΛΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΙΔΗΣΙΣ :ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΟΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΗΦΙΣΑΝ

Ψηφοφόροι προσοχή!
Της Βάλιας Μπαζού
Όταν βρεθείτε μπροστά στην κάλπη βεβαιωθείτε ότι δεν έχετε μπερδέψει το ψηφοδέλτιο με τη λίστα του σούπερ μάρκετ. Θυμηθείτε ότι η κάλπη δεν είναι εμετιέρα, ούτε πτυελοδοχείο. Εάν θέλετε να γράψετε αισχρόλογα, χρησιμοποιείστε κεφαλαία γράμματα.
Και επειδή καλός ψηφοφόρος είναι ο ενημερωμένος ψηφοφόρος, θυμηθείτε ακόμα ότι:
-«Χάσουμε, κερδίσουμε, μετά τις εκλογές θα πάμε για ψώνια» (Ιμέλντα Μάρκος)
-«Ακόμα και μια κοινωνία ηλιθίων είναι ταξική. Έτσι ένα ηλίθιος πλούσιος είναι απλά πλούσιος, ενώ ένας ηλίθιος φτωχός είναι απλά ηλίθιος» (Αρκάς)
-«Οι πολιτικοί και οι πάνες έχουν ένα κοινό. Πρέπει να αλλάζονται τακτικά για τον ίδιο ακριβώς λόγο» ( Αγνώστου)
-«Το πρόβλημα με τα πολιτικά ανέκδοτα, είναι ότι εκλέγονται» (Χένρι Κέιτ)
-«Οι άνθρωποι λένε τα μεγαλύτερα ψέματα μετά από το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου και πριν από τις εκλογές» (Βίζμαρκ)
-«Μια κυβέρνηση που κλέβει τον Πήτερ για να πληρώσει τον Πωλ, θα έχει πάντα την υποστήριξη του Πωλ» (Μπέρναρντ Σο)
-«Η δημοκρατία είναι μια διαδικασία κατά την οποία οι πολίτες επιλέγουν ελεύθερα τον άνθρωπο που θα τους ρίξει το φταίξιμο» (Λώρενς Πήτερ)
-«Η δημοκρατία είναι πολύ καλή για να τη μοιράζεσαι με τον οποιονδήποτε» (Νάιγκελ Ρις)
-«Όταν ήμουν μικρός μου είπαν ότι οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρόεδρος. Έχω αρχίσει και το πιστεύω». (Κλάρενς Ντάροου)
-«Η τεχνητή νοημοσύνη, δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα»(Αρκάς)
Καλό βόλι και καλά ξεμπερδέματα!
http://www.topontiki.gr
Να μη ξεχάσω να μαυρίσω με τη ψήφο μου όσους:
- οδήγησαν τη χώρα μου στη σημερινή της κατάντια,
- έκοψαν τους μισθούς τον εργατών και όλων των υπαλλήλων,
- μείωσαν τις συντάξεις,
- έχωσαν στην Ελλάδα βαθειά στο ΔΝΤ,
- έφεραν το Μνημόνιο,
- αύξησαν την ανεργία,
- προκάλεσαν την οικονομική μας ύφεση,
- είπαν ψέματα,
- είπαν ότι μαζί τα φάγαμε,
- απειλούν με το ψευτοδίλημμα εγώ ή το χάος,
- έκαναν δημιουργική λογιστική και ντρόπιασαν τη χώρα,
- έκαναν τη πολιτική επάγγελμα γιατί αδυνατούν να βρούν δουλειά στη πιάτσα,
- καλύπτουν τα οικονομικά εγκλήματα,
- χαιρετάν τον κόσμο με...πλαστικά χαμόγελα.
Με τις πέτρες!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
Τέρμα στη φλυαρία, την προπαγάνδα και τις φωτοβολίδες με τις οποίες προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια και να κρύψουν την ανικανότητα και τον λαϊκισμό τους. Τέρμα στα ψεύτικα πιστόλια τους, στις πομφόλυγες και στη μάσκα με την οποία κρύβουν το πραγματικό πρόσωπό τους. Τέρμα στους εξαρτημένους που αλυσόδεσαν τη χώρα και την έκαναν πειραματόζωο. Τέρμα στους δεδομένους! *** Ούτε ένας από τους βαρείς χαρακτηρισμούς δεν είναι άδικος. Μία-μία οι λέξεις το μαρτυρούν: Με χυδαία ψέματα πήραν την εξουσία. Ηξεραν με το νι και με το σίγμα τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά έλεγαν ότι «λεφτά υπάρχουν». Ηξεραν ότι δεν μπορούν να υλοποιήσουν τίποτε από αυτά που έταζαν και -ενώ είχαν έτοιμο το σημερινό, τραγικό σχέδιό τους- καθυστερούσαν εγκληματικά να πάρουν αποφάσεις γιατί δεν ήθελαν να εκτεθούν και να γίνουν αμέσως περίγελως στα μάτια των εξαπατημένων ψηφοφόρων τους. Και σκάρωσαν ψέματα μεγαλύτερα από τα προεκλογικά. Οτι δήθεν μάχονται σκληρά και διαπραγματεύονται επί ίσοις όροις με τους εταίρους. Οτι δήθεν ακούγεται η φωνή τους. Οτι βγάζουν πιστόλια στο τραπέζι. Και, βέβαια, ότι με το Μνημόνιο έσωσαν τη χώρα από τη χρεωκοπία. Το πιο κυνικό, το πιο ωμό, το πιο χυδαίο ψέμα τους. Η πιο μεγάλη απάτη... Απολύτως τίποτε δεν διαπραγματεύτηκαν. Απολύτως τίποτε καλό για τη χώρα δεν πέτυχαν. Ηξεραν -ή όφειλαν να γνωρίζουν- ότι ο κίνδυνος να χρεωκοπήσει η χώρα ήταν ανύπαρκτος. Διότι, εκείνοι που θα έβγαιναν πρωτίστως χαμένοι είναι οι Γαλλογερμανοί (θα έχαναν τα χρήματά τους). Και το ευρώ. Τέτοια τρικυμία, τέτοιον κλονισμό κανένας δεν ήθελε. Ο «κίνδυνος της χρεωκοπίας» ήταν όπλο στα χέρια της Ελλάδος, δεν ήταν δαμόκλειος σπάθη. Και αν υπήρχε σοβαρός ηγέτης να θέσει ευθέως και δραματικά το θέμα της «επαπειλούμενης πτώχευσης», οι Ευρωπαίοι θα βρίσκονταν ξαφνικά σε δυσχερέστατη θέση. Και εκόντες άκοντες θα ενέδιδαν. Με αποτέλεσμα και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (των χρεών) να δοθεί, και δάνειο με ανεκτό επιτόκιο. Και όλα αυτά τότε, τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 2009, προτού η αθλιότης των ημετέρων δηλώσεων περί χρεωκοπίας εκτινάξουν τα spreads *** Τώρα τρέμουν! Γιατί ξέρουν ότι εξόντωσαν τη χώρα, αλλά και τις δικές τους -λιγοστές, αλλά υπαρκτές και σημαντικές- προτάσεις για το συμμάζεμα του κράτους. Τις εξόντωσε η ανικανότης, το απαράσκευον και τα μυαλά της δράκας που κυβερνά το Μαξίμου... Τώρα τρέμουν! Γι'' αυτό εκβιάζουν με... εκλογές και απειλούν. Γιατί ξέρουν ότι από όσα έχουν πει, μονάχα ένα θα βγει αληθινό: θα τους πάρουν με τις πέτρες!
Η ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΕΙ ΣΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Δεν ψηφίζει φασίστες και ρατσιστές (μπουμπούκους και τα άλλα «μπουμπούκια»)
ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΑΥΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ.
ΔΩΣΤΕ ΤΟ … «ΕΚΚΡΗΚΤΙΚΟ» ΣΑΣ ΜΥΝΗΜΑ Σ’ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ , Σ’ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝ» ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΙΔΩΤΙΚΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΣΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ
Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010
ΕΝΑΣ ΑΝΟΗΤΟΣ –Η ΕΙΠΕ …

… ότι η Ναυαρχίδα εξωθεί σε … «εξέγερση» τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό.
ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ !
ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥΣ ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΝ ΕΝΑΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ , ΤΟΥ ΝΕΠΟΤΙΣΜΟΥ , ΤΩΝ «ΦΑΚΕΛΑΚΗΔΩΝ» ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΣΕ ΔΙΑΣΩΣΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΨΕΥΤΟΔΙΑΤΡΙΒΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΨΩΡΟΘΕΣΗ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗΣ-ΟΥ.
Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΝΤ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΟΡΘΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΔΙΝΕΙ ΕΛΠΙΔΑ , ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΜΑΣ.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10ΕΤΙΕΣ Η ΟΕΝΓΕ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΡΗ ΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΠΑΡΑΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΦΑΚΕΛΑΚΙ»
ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΝΤ «ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ , ΟΥΔΕΝ ΛΑΘΟΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ»
Ο ΚΑΘΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ !
ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ
ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΕΙ , ΝΑ ΔΙΑΦΩΝΕΙ, ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ...ΚΑΠΝΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΒΑΝΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010
Φόβος και πολιτική
Γιώργος Μανιάτης |
Πράγματι η κυριαρχία του φόβου μπορεί σήμερα να διαπιστωθεί στις διάφορες εκδηλώσεις της ζωής μας. Πως αλλιώς μπορεί να περιγραφεί το συναίσθημα εκείνων που θίγονται από τη συνεχώς διογκούμενη οικονομική αβεβαιότητα; Φόβος για το παρόν και το μέλλον της ύπαρξής τους. Φόβος εκείνων που βιώνουν την καθημερινή ανασφάλεια. Εκείνων που κλειδαμπαρώνονται τη μέρα και δεν κυκλοφορούν τη νύχτα. Φόβοι συχνά δυσανάλογοι των πραγματικών τους αιτίων. Φόβοι διογκωμένοι, προϊόντα φοβικών κοινωνιών. Ο φόβος της καθημερινής ζωής γίνεται ο προθάλαμος του ανορθολογισμού, του φόβου δίχως αίτια, του φόβου που μετουσιώνεται σε θρησκοληψία, σε εγκλωβισμό στη λογική του αδιέξοδου.
Ο φόβος καθορίζει και τη συμπεριφορά της εξουσίας. Φοβάται για την απώλεια της κυριαρχίας της. Εκδηλώνει το φόβο της με επίδειξη και άσκηση βίας. Διασπείρει και διαχέει το φόβο επιχειρώντας να τον καταστήσει διαρκή συνθήκη της αναγνώρισης και αποδοχής της. Η άσκοπη βία των κατασταλτικών μηχανισμών έχουν και αυτή την προληπτική λειτουργία. Η επίσημη επίδειξη βίας γίνεται κατεξοχήν παράγοντας αποτροπής και παρεμπόδισης οργανωμένων αντιεξουσιαστικών συμπεριφορών –δεν αναφέρομαι μόνο στις αντιδράσεις του τυπικά αυτοπροσδιοριζόμενου «αντιεξουσιαστικού χώρου»- και κοινωνικοπολιτικών διεκδικήσεων. Η εξουσία καθολικοποιεί το φόβο. Διαμορφώνει, δια του φόβου, τους όρους πρόσληψης της κυριαρχίας της. Η διαδικασία αυτή έχει σήμερα, στις συνθήκες της κρίσης, πολλαπλάσια ισχύ λόγω της δυνατότητας διασποράς ενός έντονα δραματοποιημένου φόβου από τα ποικίλα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Η εξουσία αυτού που σήμερα ελέγχει την πληροφορία και τη διαχειρίζεται πολιτικά σε βάρος των λαϊκών μαζών είναι φοβική εξουσία.
Ο έλεγχος του φόβου αποτελεί κατάφαση της ισχύος. Ο Πλατωνικός στοχασμός το είχε ήδη επισημάνει. Στους Νόμους (646e-649c) διακρίνει δύο είδη φόβου, σχεδόν αντίθετων μεταξύ τους. Πρόκειται για το φόβο του επικείμενου κακού και το φόβο της κοινής γνώμης που επιφέρει την αισχύνη. Το δεύτερο είδος τιμά ιδιαιτέρως ο νομοθέτης. Ο σωστός πολίτης οφείλει συγχρόνως να είναι άφοβος, όσον αφορά στο πρώτο είδος, και φοβιτσιάρης, όσον αφορά στο δεύτερο. Ο νομοθέτης/εξουσία αξιοποιεί αυτή τη διπλή φύση του φόβου- την εξωτερική και εσωτερική- για να οργανώσει το σωστό κράτος. Η εξουσία εξορθολογίζει το φόβο, τον ελέγχει, τον κατευθύνει. Ο φόβος καθίσταται χειραγωγός σε πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Η αντιμετώπιση του πρώτου είδους φόβου –αυτού που αισθανόμαστε μπροστά σ’ ένα επικείμενο κακό- είναι κριτήριο της αδράνειας. Η αξιοποίηση του φόβου υπό την έκθεση ενώπιον της κοινής γνώμης είναι κριτήριο της δικαιοσύνης. Ο φόβος είναι προϋπόθεση της αποδοχής της εξουσίας. Αναρωτιέται ο Πλάτων: «Λοιπόν έδωσε κανένας θεός στους ανθρώπους φάρμακο του φόβου, ώστε, όσο περισσότερο θέλει να πίνει κανένας απ’ αυτό, να νομίζει ότι γίνεται, ύστερα από κάθε δόση, δυστυχισμένος και να φοβάται όλα τα παρόντα και όσα πρόκειται να του συμβούν στο μέλλον, και τελικά να καταντήσει να φοβάται το κάθε τι ο γενναιότερος από τους ανθρώπους, αλλά και όταν αφυπνισθεί και λευτερωθεί από την επίδραση του πιοτού να ξαναγίνει πάλι ο ίδιος;» Η απάντηση είναι: κανένα. «Αν όμως βρισκόταν από κάποιον –συνεχίζει ο Πλάτων-, θα ήταν χρήσιμο στο νομοθέτη σχετικά με το πρόβλημα της ανδρείας; Θα μπορούσαμε, λόγου χάριν, να συζητήσουμε μαζί του με ευχέρεια γι’ αυτό το ζήτημα και να τον ρωτήσουμε; Πες μας νομοθέτη… Θα δεχόσουνα να βρεις πρώτα-πρώτα ένα μέσο που σε κάνει ικανό να ελέγχεις τη γενναιότητα και τη δειλία των πολιτών;» Η απάντηση, βεβαίως, είναι καταφατική. Το πλατωνικό ποτό, με το οποίο ο νομοθέτης μπορεί να διαμορφώνει πολίτες άφοβους σκληραγωγόντας τους μέσω του φόβου («… η ανδρεία και η έλλειψη φόβου πρέπει να καλλιεργούνται μέσα στους φόβους».), συμβολίζει τη σχέση εξουσίας – φόβου και τα μέσα πραγμάτωσής της.
Από πολιτική άποψη η πιο ενδιαφέρουσα ερμηνευτική του φόβου στην αρχαία σκέψη είναι αυτή που επιχειρεί ο Αριστοτέλης στη Ρητορική του. Στο έργο αυτό, ιδιαίτερα στο Βιβλίο Β’, ο Αριστοτέλης προβαίνει σε διεξοδική ανάλυση των παθών –της οργής, της πραότητας, της αγάπης και του μίσους, του φόβου, της αισχύνης, της ευνοϊκής διάθεσης, του οίκτου, της νεμέσεως, του φθόνου.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο φόβος είναι κάποια λύπη ή ταραχή που προέρχεται από την ιδέα ότι πρόκειται να επέλθει κάποιο κακό, δηλ. κάποια καταστροφή ή μεγάλη λύπη. Δεν προκαλούν όλα τα κακά φόβο. Αυτός προέρχεται μόνο όταν αυτά επίκεινται και βρίσκονται πολύ κοντά μας. Γιατί δεν φοβάται κανείς εκείνο που απέχει ακόμη πολύ. Φόβο προξενεί επίσης και η αδικία όταν είναι περιβλημένη με ισχύ. Επίσης και η αρετή όταν έχεις υποστεί προσβολή και είναι περιβλημένη με δύναμη, γιατί είναι φανερό ότι συνεπεία της προσβολής έχει πάντοτε την πρόθεση να εκδικηθεί, στη δε παρούσα περίσταση έχει και τη δύναμη να το πράξει. Φόβο επίσης προκαλούν εκείνοι που έχουν τη δύναμη να αδικήσουν σ’ εκείνους που είναι δυνατό να αδικηθούν, γιατί συνήθως οι άνθρωποι όταν μπορούν αδικούν. Επίφοβοι είναι και εκείνοι που έχουν αδικηθεί ή νομίζουν ότι αδικούνται, γιατί πάντοτε καιροφυλακτούν για να εκδικηθούν. Επίφοβοι είναι και εκείνοι που έχουν ήδη αδικήσει, αν είναι περιβλημένοι με δύναμη, γατί είναι ενδεχόμενο να ξαναρχίσουν, επειδή φοβούνται τα αντίποινα. Φόβο προκαλούν και οι ανταγωνιστές που επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό χωρίς να είναι δυνατό να τον απολαύσουν και οι δύο συγχρόνως. Και γενικά, υπάρχει άμεση σχέση των αιτιών που προξενούν φόβο με την ισχύ και την αδικία. Φοβούμαστε τους ισχυρότερους αλλά και τους πιο αδύναμους, όταν έχουν ή αισθάνονται ότι έχουν αδικηθεί. Σε κάθε περίπτωση, ο Αριστοτέλης συνδέει το φόβο με καταστάσεις που προκύπτουν στην κοινωνικοπολιτική ζωή, οι οποίες σταθμίζονται με όρους ισχύος και επιβολής.
Η διαπραγμάτευση του φόβου από τον Αριστοτέλη θα ήταν ελλιπής, αν δεν εξέταζε και την αντίθετη κατάσταση, δηλ. το θάρρος. Θάρρος είναι η ελπίδα που προέρχεται από την ιδέα ότι η μεν σωτηρία μας προσεγγίζει τα δε επίφοβα πράγματα ή δεν υπάρχουν ολωσδιόλου ή βρίσκονται μακριά μας. Με δυο τρόπους οι άνθρωποι γίνονται άφοβοι. Είτε επειδή έχουν δοκιμάσει τον κίνδυνο ή επειδή πάντοτε βρήκαν τον τρόπο να διαφύγουν. Το θάρρος συνδέεται και με το αίσθημα υπεροχής. Αυτό δημιουργείται από το πλήθος των χρημάτων, τη δύναμη των στρατευμάτων και των φίλων, η υπεροχή της χώρας και των πολεμικών προπαρασκευών. Συνδέεται επίσης και με τη βεβαιότητα της επιτυχίας. Έτσι θάρρος έχουν όσοι πιστεύουν ότι, όταν επιχειρήσουν κάτι, θα το πετύχουν ή τουλάχιστον δεν πρόκειται να πάθουν τίποτε, ούτε αμέσως ούτε αργότερα. Σε γενικές γραμμές, το θάρρος εξαρτάται από τις εμπειρίες και τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων.
Οι σχετικές αναφορές στην κλασική πολιτική σκέψη θα μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν. Στο Θουκιδίδη για παράδειγμα, ο οποίος είναι βασικός ανατόμος της λειτουργίας του φόβου στην ιστορία. Ας μη ξεχνάμε εξάλλου ότι το βασικό ιδεολογικό επιχείρημα για τη συγκρότηση και νομιμοποίηση της αστικής εξουσίας θεμελιώνεται στο φόβο που γεννά ο άκρατος ανταγωνισμός. Οι θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου, σε τελευταία ανάλυση, στη διαχείριση του φόβου στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους.
Εκείνο που έχει σημασία είναι η διαχείριση του θάρρους από τη μεριά του λαϊκού κινήματος. Η πολιτική διαχείριση της αισιοδοξίας για το παρόν και το μέλλον των αγώνων του. Η αξιοποίηση του φόβου που γεννά στην καπιταλιστική κυριαρχία το ενδεχόμενο της ανατροπής της. Αυτό όμως δεν είναι αυτονόητο. Αποτελεί ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα πέραν της συνήθους συνθηματολογίας. Η οργάνωση των «φοβισμένων» φοβίζει τους διαχειριστές του φόβου τους.

