


Κατακτήσεις 100 χρόνων, που αντανακλούν τους αγώνες των εργαζομένων από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα, αναιρούνται μέσα σε λίγες μέρες υπό την πίεση του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Προβλέψεις του μνημονίου γυρίζουν το χάρτη των εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων έναν αιώνα πίσω. Μια ιστορική διαδρομή στις κοινωνικές κατακτήσεις αρκεί για να αποδείξει του λόγου το αληθές:
1 Τα πρώτα δείγματα εργατικής νομοθεσίας δίνονται αμέσως μετά την οικονομική και πολιτική κρίση και το κίνημα 1909. Τότε καθιερώθηκε η αργία της Κυριακής και ορισμένων εορτών. Τα θεμέλια της εργατικής νομοθεσίας τέθηκαν από τις κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου από το 1911 έως το 1920. Ο συνδικαλισμός, κατά τα πρότυπα των αναπτυγμένων βιομηχανικά χωρών, αναγνωρίστηκε ως αναγκαία συνθήκη για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Με βάση την αντίληψη αυτή το Σύνταγμα του 1911 θέσπισε ένα φιλελεύθερο πλαίσιο λειτουργίας των εργατικών σωματείων και τη μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων. Στις μελέτες του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ για την κωδικοποίηση της εργατικής νομοθεσίας (Γ. Κουζής, Δ. Κατσορίδας, Ν. Παλαιολόγος), στο αρχείο των νομικών τους υπηρεσιών και στις μελέτες που έχουν υποβάλει εργατολόγοι (Α. Καζάκος, Δ. Τραυλός-Τζανετάτος, Α. Μητρόπουλος, Τ. Πετρόπουλος κ.ά.) αποτυπώνονται οι κρίσιμες καμπές της εργατικής πολιτικής.
2 Το 1920 νομοθετείται η εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών που εφαρμόστηκε πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1924, αρχικά για τους τυπογράφους της Αθήνας και τους μεταλλωρύχους του Λαυρίου. Σταδιακά μέχρι το 1936 καθιερώνεται σε όλους τους χώρους εργασίας, εκτός από τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Σήμερα ξαναγυρίζουμε στην ελαστική εργασία.
3 Το 1920 ψηφίζεται και ο νόμος 2112 περί «καταγγελίας συμβάσεων υπαλλήλων, εργατών, υπηρετών» που ορίζει το χρόνο προειδοποίησης και το ποσό αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης και έκτοτε ίσχυε μέχρι τώρα χωρίς καμία αλλαγή. Με τις ρυθμίσεις αυτές αμβλύνθηκαν οι συγκρούσεις και παράλληλα εισήχθη η πρακτική των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τα συνδικάτα και τις εργοδοτικές ενώσεις για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και τις αμοιβές.
Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκε στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας το «συμβούλιο για την εργασία και την κοινωνική πρόνοια» με τη συμμετοχή των συνδικάτων και των εργοδοτικών οργανώσεων, αν και στην πορεία φάνηκε πως ο ρόλος του ήταν περισσότερο συμβολικός. Ιδιαίτερη θέση στο νομοθετικό έργο της περιόδου αυτής κατέχει η ρύθμιση της εργασίας των γυναικών και των παιδιών. Στις εκθέσεις του σώματος επιθεωρητών, που ιδρύθηκε το 1912.
4 Το κόστος εργασίας υπολογιζόταν γύρω στο 20 με 25% του συνολικού κόστους παραγωγής, το χαμηλότερο σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως αναφέρεται σε μελέτη του Ξ. Ζολώτα (1926), ως αποτέλεσμα της υπερπροσφοράς ανειδίκευτης εργασίας και της ανεξέλεγκτης εργασίας γυναικών και παιδιών. Ηταν τόσο χαμηλά τα ημερομίσθια ώστε να εγείρεται το ερώτημα μήπως τελικά αποτέλεσαν αντικίνητρο εκσυγχρονισμού της παραγωγής.
5 Την περίοδο του Μεσοπολέμου μπαίνουν και οι βάσεις για την κοινωνική ασφάλιση. Το 1922 ψηφίζεται ο νόμος περί «υποχρεωτικής ασφάλισης εργατών και υπαλλήλων» και το 1934 ο νόμος περί «ενιαίας κοινωνικής ασφαλίσεως». Ο νόμος αρχίζει να εφαρμόζεται τον Σεπτέμβριο του 1936, επί Ι. Μεταξά, με την ίδρυση του ΙΚΑ, ενώ έναν χρόνο νωρίτερα δοκιμάστηκε η εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Οι συγκρούσεις ήταν σφοδρές με αποκορύφωμα την αιματηρή καταστολή της εργατικής εξέγερσης της Θεσσαλονίκης. Λίγους μήνες μετά, την 4η Αυγούστου 1936, επιβάλλεται η δικτατορία, μία ημέρα πριν από τη γενική απεργία των συνδικάτων.
6 Μετά τον πόλεμο ιδρύεται υπουργείο Εργασίας και το Ταμείο Ανεργίας (1946), για να απορροφηθούν οι κοινωνικοί κραδασμοί και να περιοριστεί η επιρροή των αριστερών σωματείων. Τίθεται ξανά σε εφαρμογή το σύστημα των συλλογικών συμβάσεων, κρατώντας πάντως η κυβέρνηση τον τελευταίο λόγο στη ρύθμιση των κατώτατων μισθών.
7 Οι εργατικές κινητοποιήσεις τη διετία 1964-65 φέρνουν την Ελλάδα πρώτη σε απεργίες σε όλο τον κόσμο. Οι διεκδικήσεις της περιόδου εκείνης έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των μισθών κατά 31,6% στην τριετία, την καθιέρωση του επιδόματος αδείας, καθώς και το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας σε αρκετούς κλάδους, τη μείωση του ορίου συνταξιοδότησης σε πολλά επαγγέλματα που χαρακτηρίστηκαν βαρέα και ανθυγιεινά ενώ με νόμο καθιερώνεται η 1η Μαΐου ως αργία.
8 Η χούντα διαλύει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και διορίζει στα συνδικαλιστικά όργανα ανθρώπους προσκείμενους στο καθεστώς.
9 Μετά το 1974 με την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή επανέρχονται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις.
10 Με το νόμο 1264/1982 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταργεί το ν.330 της κυβέρνησης Καραμανλή για το λοκ-άουτ. Ακολούθησε η ψήφιση του νόμου για τον έλεγχο των ομαδικών απολύσεων (1387/1983), με τον οποίο τέθηκαν τα όρια που ισχύουν και σήμερα. Παράλληλα με τις συλλογικές συμβάσεις, που ορίζουν τους βασικούς μισθούς και τα μίνιμουμ ημερομίσθια, θεσμοθετούνται οι κλαδικές συμβάσεις με βελτιωμένες αμοιβές και παροχές για τους εργαζόμενους των βαρέων και ανθυγιεινών και των δημόσιων επιχειρήσεων.
Προσλήψεις στις ΔΕΚΟ
Επίσης, εισάγονται ευνοϊκές ρυθμίσεις για τις μητέρες, τους πολύτεκνους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες και κοινωνικά κριτήρια με μοριοδότηση στις προσλήψεις δημόσιων υπαλλήλων και εργαζομένων στις ΔΕΚΟ.
11 Το φθινόπωρο του 1985 το σταθεροποιητικό πρόγραμμα της κυβέρνησης του Α. Παπανδρέου προκαλεί τη σφοδρή αντίδραση των συνδικάτων. Στις 11 Οκτωβρίου ανακοινώνεται υποτίμηση της δραχμής κατά 15%, περιορισμός της ΑΤΑ, περικοπές επιδομάτων και αυξήσεις τιμολογίων των δημόσιων οργανισμών.
Στις 19 Οκτωβρίου δημοσιεύεται το ΠΔ με το οποίο απαγορεύονται μισθολογικές αυξήσεις πάνω από την εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης.
12 Το 1990 με το νόμο 1876 της οικουμενικής κυβέρνησης για τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, που ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα, θεσπίζεται ο μηχανισμός μεσολάβησης και διαιτησίας (ΟΜΕΔ) που δίνει στους εργαζόμενους το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, ως έκφραση ενός κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συμβολαίου.
Ολα αυτά λοιπόν που κατοχυρώθηκαν βήμα βήμα σε διάρκεια 100 χρόνων σήμερα κατεδαφίζονται με συνοπτικές διαδικασίες.
Του ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ
Αντίθετες με το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις είναι οι παρεμβάσεις, σύμφωνα με μέλη των ανώτατων δικαστηρίων
Η ταυτόχρονη σημαντική υποβάθμιση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα έχει προβληματίσει ιδιαίτερα την τρίτη εξουσία, καθώς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα λίγων μηνών η πολιτεία φαίνεται να υποχωρεί δραστικά απέναντι στην υποχρέωσή της να στηρίξει το κοινωνικό κράτος δικαίου και να εγγυηθεί την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως της εργασίας και της κοινωνικής ασφάλισης.
Αν και αρχικά η δικαιοσύνη έδειχνε πρόθυμη να επιδείξει μεγάλη ανοχή απέναντι στη συρρίκνωση δικαιωμάτων με την επίκληση της εξαιρετικά κρίσιμης δημοσιονομικής κατάστασης, σύμφωνα με πληροφορίες, τις τελευταίες εβδομάδες διατυπώνεται ένας διαφορετικός προβληματισμός και υπάρχει μια αναστροφή κλίματος απέναντι στη διαπίστωση ότι επιχειρείται πολύ μεγάλη υποβάθμιση δικαιωμάτων που μπορεί να οδηγήσει σε δοκιμασία τον κοινωνικό ιστό.
«Μονόπλευρα μέτρα»
Διατυπώνονται, μάλιστα, ολοένα και περισσότερο δικαστικές επιφυλάξεις για τη μονόπλευρη προώθηση μέτρων σε βάρος των πολλών (εργαζομένων, ασφαλισμένων, συνταξιούχων), χωρίς να τηρείται η αρχή της αναλογικότητας και χωρίς να διασφαλίζεται η αναζήτηση αναγκαίων πόρων και προς άλλες πλευρές, οικονομικά ισχυρότερες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, επισημάνθηκε από δικαστικούς λειτουργούς -και σε «κεκλεισμένων των θυρών» συνεδρίαση- ότι η κυβέρνηση όφειλε πρώτα απ’ όλα να έχει κινήσει τις απαιτούμενες διαδικασίες για να αναζητήσει την επιστροφή μεγάλων κονδυλίων με την κίνηση καταλογισμού όλων εκείνων των ποσών με τα οποία οι εμπλεκόμενοι σε μεγάλα σκάνδαλα ζημίωσαν το Δημόσιο (Βατοπεδί, ομόλογα, Siemens κλπ.).
Βλέπουν τσουνάμι προσφυγών για τα μέτρα
Δικαστικοί λειτουργοί επισημαίνουν ότι η υιοθέτηση τέτοιων μέτρων θα προκαλέσει «τσουνάμι» προσφυγών και θα διαπιστωθεί -πιθανώς μετά από την πάροδο λίγων ετών- ότι οι νέες ρυθμίσεις παραβιάζουν το Σύνταγμα ή τη νομολογία ευρωπαϊκών και ελληνικών δικαστηρίων.
Ωστόσο, δικαστικοί κύκλοι υπογραμμίζουν ότι η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με ομόφωνη απόφασή της (36-0 ψήφοι) είχε αποκρούσει την προσπάθεια απαξίωσης γενικά του ΟΜΕΔ, αλλά και της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, κρίνοντας (25/04) ότι το όλο σύστημα είναι σύμφωνο με τις συνταγματικές διατάξεις για την ισότητα, την εργασία κλπ. Είχε, μάλιστα, επισημανθεί ότι η επίμαχη ρύθμιση (που τώρα επιχειρείται να καταργηθεί, με κίνδυνο να οδηγήσει στην ανάδειξη των ατομικών συμβάσεων ή στο «πάγωμα» δικαιωμάτων και αποδοχών) εναρμονίζεται πλήρως και με διεθνείς συνθήκες, αφού επιδιώκει την ειρηνική επίλυση των συλλογικών διαφορών σε κλίμα συμφιλίωσης, χωρίς οξύτητες και πιέσεις.
Δεν θα περνούσε από το ΣτΕ το Προεδρικό
Σύμφωνα με πληροφορίες, εάν το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος περνούσε από την επεξεργασία της Ολομέλειας Διαταγμάτων του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν θα έβγαινε αλώβητο, καθώς είχαν εντοπιστεί διάφορα προβλήματα με τη δημοσιοποίηση του περιεχομένου του. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, είχαν διατυπωθεί προβληματισμοί κατά πόσον τέτοιου είδους ρυθμίσεις μπορούσαν να περάσουν με ΠΔ, καθώς τροποποιούσαν διατάξεις νόμων και θα μπορούσε να προκληθεί νομική εμπλοκή εν όψει του τρόπου νομοθέτησης που θεσπίζει το Σύνταγμα.
Δεν αποκλείεται, μάλιστα, η κυβερνητική μεταστροφή, με την αποφυγή του ΣτΕ και την επιλογή προώθησης των διατάξεων με νομοσχέδιο στη Βουλή, να οφείλεται στο γεγονός ότι είχαν πάρει «μήνυμα» για πιθανό «μπλόκο». Δικαστικοί κύκλοι και από τα τρία ανώτατα δικαστήρια δεν έκρυβαν τον προβληματισμό και την ανησυχία τους για το γεγονός ότι με την επίκληση του Μνημονίου και της κακής δημοσιονομικής κατάστασης επιχειρείται να τροποποιηθεί νομικό πλαίσιο προστασίας των εργαζομένων που είχε θεσπιστεί εδώ και 90 χρόνια επί Ελ. Βενιζέλου (ν. 2112/20), αλλά και το 1959 ή το νομοθετικό πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της διαιτησίας (ν. 1876/90), ένα από τα ελάχιστα νομοθετήματα που είχε τότε την οικουμενική στήριξη του Κοινοβουλίου, αλλά και των εκπροσώπων της εργοδοσίας και των εργαζομένων.
Για τις αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης με συρρίκνωση του χρόνου προειδοποίησης, παρά τις οριακές βελτιώσεις που εξαγγέλθηκαν κατά 1-2 μόλις μήνες, οι νέες ρυθμίσεις είναι σαφές ότι επιχειρούν να καταστήσουν ελκυστικότερες και ευκολότερες τις απολύσεις σε ηλικίες μεγαλύτερες, βοηθώντας τον εργοδότη να απαλλαγεί από εργαζομένους (που λόγω ηλικίας, προϋπηρεσίας, οικογενειακών επιδομάτων κλπ.) έχουν υψηλότερες αμοιβές. Ετσι, αντί η σχετική νομοθεσία να εξακολουθεί να έχει προστατευτικό για τον εργαζόμενο χαρακτήρα, δημιουργεί... κίνητρα για την απόλυση (45άρηδων - 55άρηδων) προκειμένου να γίνεται αντικατάσταση με άλλους φθηνότερους, όπως τους νέους των νέων κατώτατων ορίων αμοιβής, που υπολείπονται των 600 ευρώ.
Δικαστικοί κύκλοι επισημαίνουν τον κίνδυνο να δημιουργηθούν στρατιές ανέργων γονέων αυτής της ηλικίας, αφού και ο εργοδότης δεν θα θέλει να συμμετέχει στη διαδικασία αυτασφάλισης του εργαζόμενου, επιλέγοντας να τον απομακρύνει πριν από το 55ο έτος, ενώ ο απολυόμενος σε αυτή την ηλικία είναι πολύ δύσκολο να ξαναβρεί εργασία (και, μάλιστα, αμειβόμενος στο νόμιμο ύψος των αποδοχών που αντιστοιχούν στην προϋπηρεσία του), με συνέπεια να καθίσταται αδύνατη η συμπλήρωση της απαιτούμενης 35ετίας ή και 40ετίας για τη συνταξιοδότηση.
Δικαστικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι ανάχωμα στην εφιαλτική αυτή προοπτική μπορεί να αποτελέσει η νομολογία του Αρείου Πάγου που απαιτεί να τηρούνται κοινωνικά κριτήρια όταν οι εργοδότες απολύουν για οικονομικοτεχνικούς λόγους που αφορούν τη λειτουργία των επιχειρήσεων. Ετσι, κατά τους δικαστές, κατά την επιλογή των απολυομένων πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο η ικανότητα και η υπηρεσιακή απόδοση, αλλά και να προστατεύονται οι αρχαιότεροι σε υπηρεσία και ηλικία, όσοι έχουν μεγαλύτερες οικογενειακές υποχρεώσεις, αλλά και να συνεκτιμάται το κατά πόσον ο απολυόμενος μπορεί (λόγω ηλικίας) να ξαναβρεί άλλη εργασία.
Αν δεν συντρέχουν αυτά τα στοιχεία, η απόλυση μπορεί να ακυρώνεται ως καταχρηστική, όταν καταστεί δυνατόν όμως να εκδικαστεί η υπόθεση, καθώς σήμερα τέτοιες υποθέσεις προσδιορίζονται να δικαστούν με καθυστέρηση 1-2 ετών... Αξιοσημείωτη είναι η προειδοποίηση ότι η υποβάθμιση των αποζημιώσεων των ήδη εργαζομένων που απολύονται μπορεί να κριθεί δικαστικά ότι παραβιάζει τα περιουσιακά δικαιώματα όπως προστατεύονται από το 1ο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

Για δεύτερη ημέρα χθες η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κεκλεισμένων των θυρών, αντιμετώπισε τις αντισυνταγματικές και αντίθετες στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) διατάξεις του συνταξιοδοτικού νομοσχεδίου.
Οι σύμβουλοι του Ελεγκτικού Συνεδρίου έκριναν αντισυνταγματικές τις διατάξεις του άρθρου 3 του νομοσχεδίου που παρέχουν την εξουσιοδότηση στους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας να καθορίζουν με απόφασή τους το ποσό της βασικής σύνταξης και τις προϋποθέσεις χορήγησης.
Κατά την κρίση τους, προσκρούει στο άρθρο 101 του Συντάγματος το άρθρο 27 του νομοσχεδίου που προβλέπει την ένταξη στο ΙΚΑ των νεοπροσλαμβανομένων σε Δημόσιο, ΟΤΑ, ΝΠΔΔ μετά την 1η Ιανουαρίου 2011, όπως και η διάταξη για την ένταξη από 1ης Ιανουαρίου 2013 του ΝΑΤ στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.
Ακόμη, οι σύμβουλοι του Ελεγκτικού Συνεδρίου επεσήμαναν ότι πρέπει να υπάρξει ρύθμιση για τους υπαλλήλους της Βουλής, οι οποίοι δεν μπορούν να ενταχθούν στο εν λόγω νομοσχέδιο παρά μόνο με σχετική ρύθμιση στον κανονισμό της Βουλής. Αντίθετα, ομόφωνα οι σύμβουλοι του Ελεγκτικού Συνεδρίου έκριναν συνταγματική την επιβολή ΛΑΦΚΑ στις υψηλές συντάξεις και αυτό λόγω της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος και του περιορισμένου διαστήματος που επιβάλλεται, δηλαδή ως το 2015.

Εξαιρετικά «χαλαρό» είναι, όπως αποδεικνύεται, το καθεστώς υποβολής δήλωσης «πόθεν έσχες» από νοσοκομειακούς γιατρούς και εργαζόμενους στο ΕΣΥ.
Με βάση το ισχύον πλαίσιο, η υποβολή της δήλωσης γίνεται εφόσον υπάρξει μεταβολή περιουσιακών στοιχείων. Γιατροί και διοικητικοί υπάλληλοι που ασχολούνται με προμήθειες δεν είναι υποχρεωμένοι να στέλνουν δήλωση σε ετήσια βάση και ο έλεγχος είναι υποτυπώδης.
Η διοίκηση της Ομοσπονδίας νοσοκομειακών γιατρών (ΟΕΝΓΕ) έχει ζητήσει την άμεση θεσμοθέτηση του «πόθεν έσχες» για όλους τους γιατρούς και τους υπαλλήλους που κατέχουν θέσεις ευθύνης. Το αίτημα δεν έχει γίνει αποδεκτό, παρά τον ορυμαγδό των καταγγελιών και τις αποκαλύψεις για τη διαφθορά στον χώρο της Υγείας.
«Το γενικό συμβούλιο της Ομοσπονδίας προβληματίζεται για την ιδιαίτερα νωθρή αντίδραση των συναρμόδιων υπουργείων και στο αίτημα που έχουμε υποβάλει» αναφέρει στο «Εθνος» ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ κ. Δημήτρης Βαρνάβας.
«Δεν θέλουμε μισόλογα -σημειώνει- και δεν είμαστε διατεθειμένοι να καλύπτουμε όσους παρανομούν. Είναι απαράδεκτο για το ΕΣΥ και τον κλάδο των γιατρών να επικρέμαται η απειλή της συλλογικής ευθύνης επί δικαίους και αδίκους».
Το ισχύον καθεστώς αφήνει στη διακριτική ευχέρεια γιατρών και υπαλλήλων να υποβάλλουν αίτηση: «Εχουμε ενημερώσει για την εκκρεμότητα το ΣΔΟΕ, ενώ θέσαμε το θέμα και στην υπουργό Υγείας κατά την πρόσφατη συνάντηση που είχαμε». «Κατά την προσωπική μου άποψη -τονίζει- δεν αρκεί μόνο η τακτική υποβολή δήλωσης «πόθεν έσχες», αλλά και η δήμευση των περιουσιακών στοιχείων που δεν θα δηλώνονται».
Πρόταση
Σύμφωνα με τον κ. Βαρνάβα, η ΟΕΝΓΕ εκπροσωπεί αποκλειστικά και μόνο γιατρούς που εργάζονται ανιδιοτελώς και ζουν με αξιοπρέπεια από τον μισθό τους και όχι αυτούς που εκμεταλλεύονται το ΕΣΥ και τον ασθενή για προσωπικό όφελος. Στο πλαίσιο αυτό απαιτεί την πλήρη διαλεύκανση των υποθέσεων που αφορούν σε διαπλοκή και δωροδοκία νοσοκομειακών γιατρών από εταιρείες ιατρικού εξοπλισμού και υγειονομικού υλικού.
Για την αντιμετώπιση της διαφθοράς η Ομοσπονδία των γιατρών προτείνει δημόσιο φορέα προμήθειας - αποθήκευσης και διανομής φαρμάκου και υγειονομικού υλικού στα νοσοκομεία. Ζητεί να συγκροτηθούν σε κάθε νοσοκομείο επιτροπές φαρμάκου - υγειονομικού υλικού και να γίνει δημόσια χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης των γιατρών, ώστε να σταματήσει η διά βίου εξάρτηση από τις φαρμακευτικές και άλλες εταιρείες εξοπλισμού.
Προμήθειες
Στο «δόκανο» της Κομισιόν
Στο «μικροσκόπιο» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής βρίσκονται οι προμήθειες ιατροτεχνολογικών προϊόντων στα ελληνικά νοσοκομεία. Η χώρα μας είχε δεχθεί το 2006 καταγγελία και τον Μάρτιο του 2009 είχε καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Οπως ανακοινώθηκε χθες από το υπουργείο Υγείας, έπειτα από την καταδικαστική απόφαση, η Κομισιόν είχε θέσει προθεσμία ενός μήνα για συμμόρφωση.
Οι εξηγήσεις που είχαν δοθεί τότε κρίθηκαν ανεπαρκείς και τον περασμένο Νοέμβριο ακολούθησε προειδοποιητική επιστολή. Απαντώντας στην επιστολή η σημερινή πολιτική ηγεσία δεσμεύτηκε για σύσταση μητρώου ιατροτεχνολογικών προϊόντων και η σχετική απόφαση υπογράφηκε τον περασμένο Μάιο.
Επιπλέον, η Επιτροπή Προμηθειών Υγείας απέστειλε εγκύκλιο προς όλα τα νοσοκομεία της χώρας, με την οποία λαμβάνουν σαφείς οδηγίες για τη διενέργεια των διαγωνισμών στο πλαίσιο του προγράμματος προμηθειών για το 2010. Ανάλογη προειδοποίηση είχε δεχθεί πέρυσι η Ελλάδα και για τη διενέργεια διαγωνισμού για διαχείριση ιατρικών αποβλήτων, χωρίς να προηγηθεί δημοσίευση της προκήρυξης. Ο διαγωνισμός αυτός πρόκειται και τυπικά να ακυρωθεί.
Δημήτρης Καραγιώργος
dkarag@pegasus.gr
ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΤΙΤΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

Βρετανική επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι περικοπές δημοσίων δαπανών για την μείωση δημοσιονομικών ελλειμμάτων έχουν επιπτώσεις στην υγεία, οι οποίες μπορεί να κοστίσουν μέχρι και ζωές πολιτών.
Ερευνητές του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, υπό τον κοινωνιολόγο Ντέηβιντ Στάκλερ, παρουσίασαν σχετική μελέτη στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal», στην οποία αναφέρουν ότι τα επίπεδα κοινωνικών παροχών (δαπανών) σχετίζονται στενά με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ιδίως από ασθένειες όπως η καρδιοπάθεια και ο αλκοολισμός.
Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, που μελέτησε η ομάδα του Στάκλερ, για 15ευρωπαϊκές χώρες μεταξύ των ετών 1980 – 2005 δείχνουν ότι όταν οι δημόσιες κοινωνικές παροχές (δαπάνες) ήταν υψηλές, οι θάνατοι μειώνονταν, ενώ όταν οι δαπάνες περικόπτονταν, οι θάνατοι αυξάνονταν σημαντικά.
Η έρευνα υπολόγισε ότι, κατά προσέγγιση, για κάθε 80 ευρώ ανά άτομο που περικόπτονται από τις κοινωνικές δαπάνες του κράτους, οι θάνατοι που σχετίζονται με τον αλκοολισμό, αυξάνονται κατά 2,8% και οι θάνατοι από καρδιά κατά 1,2% περίπου.
«Η μελέτη αποκαλύπτει ότι οι απλοί άνθρωποι μπορεί να πληρώσουν το τελικό τίμημα για τις περικοπές του προϋπολογισμού, φθάνοντας ακόμα και στο σημείο να χάσουν τη ζωή τους», δήλωσε ο Στάκλερ.
Οι θάνατοι από καρδιά είναι η κυριότερη αιτία θανάτου στην Ευρώπη και στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες, ενώ οι ασθένειες λόγω αλκοολισμού ιεραρχούνται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στην όγδοη θέση στον κατάλογο με τις δέκα κυριότερες αιτίες θανάτου διεθνώς.
Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι στις ανεπτυγμένες χώρες τα προβλήματα υγείας, τόσο λόγω καρδιάς όσο και λόγω αλκοολισμού, είναι πιο διαδεδομένα μεταξύ των φτωχότερων ανθρώπων.
Πηγή : http://tvxs.gr
... Στις καθυστερήσεις που σημειώνονται εδώ και χρόνια στις προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού αναφέρθηκε την Τρίτη ο πρόεδρος του ΑΣΕΠ.
Παρουσιάζοντας στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής τον απολογισμό του ΑΣΕΠ, ο Γιώργος Βέης ουσιαστικά «πέταξε» το μπαλάκι μακριά από το ΑΣΕΠ, λέγοντας ότι το Συμβούλιο προχωρά γρήγορα τις διαδικασίες. Ωστόσο, για λόγους που όπως ο ίδιος, είπε, μέχρι σήμερα δεν έχει καταλάβει, οι προσλήψεις κάπου «κολλάνε», δεν προχωράνε και χρονοτριβούν.
Ιδιαίτερα στάθηκε στο θέμα των 3000 προσλήψεων νοσηλευτικού προσωπικού που, όπως είπε, από πλευράς ΑΣΕΠ έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες εγκυρότητας τους, ενώ παραμένει να εξεταστούν μόνο ορισμένες ενστάσεις.
Αναφέρθηκε ακόμη και στις θέσεις που μένουν κενές μετά από κάθε προκήρυξη στα νοσοκομεία. «Από τα 100 άτομα που εγκρίνεται η πρόσληψή τους σε διάφορα νοσοκομεία, τα 40 δεν την αποδέχονται, καθώς μπορεί να κάνει και ένα χρόνο η έγκριση του διορισμού τους και μέχρι τότε έχουν βρει αλλού δουλειά», είπε χαρακτηριστικά ο Γ. Βέης.
Πηγή: healthview.gr
Η προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό ΕΕ - ΕΚΤ – ΔΝΤ, δεν σημαίνει μόνο την καθημερινή εξαγγελία πρωτοφανών μέτρων κοινωνικής κατεδάφισης στο πλαίσιο εφαρμογής του γνωστού «Μνημονίου». Σημαίνει επίσης την πλήρη απαξίωση της Βουλής αλλά και την υποβάθμιση της κρίσης του ελληνικού λαού. Πρώτα, εκτυλίχτηκε μπροστά στα μάτια των πολιτών το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της 11ης Μαϊου, με την επαίσχυντη τροπολογία του Ν.3845/2010 με το Ν.3847/2010. Βάσει αυτής της τροπολογίας τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις δανεισμού που υπογράφει ο Υπουργός Οικονομικών με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τις χώρες μέλη της Ευρωζώνης, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ δεν εισάγονται πλέον στη Βουλή για «κύρωση» αλλά «για συζήτηση και ενημέρωση». Ακολούθησε το άρθρο 93 του νομοσχεδίου για την κύρωση των Οδηγιών 2007/64/ΕΚ, 2007/44/ΕΚ και 2010/16/ΕΕ, βάσει του οποίου παρέχεται εν λευκώ εξουσιοδότηση στον Υπουργό Οικονομικών στο να υπογράφει μνημόνια, συμφωνίες και συμβάσεις δανεισμού με τα ως άνω μέρη κα γενικά να προβαίνει σε κάθε αναγκαία ενέργεια για τη συμμετοχή του Δημοσίου σε νομικά πρόσωπα και φορείς τα οποία συστήνονται για την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, αφαιρώντας ακόμα και την υποχρέωση της κυβέρνησης να τα εισάγει στη Βουλή «για συζήτηση και ενημέρωση».
Από ότι φαίνεται όμως, η κυβέρνηση δεν σταμάτησε εκεί. Έφτασε στο σημείο να αντιμετωπίζει τους έλληνες πολίτες αλλά και τη Βουλή ως «αφελείς ιθαγενείς», καθώς η αγγλική έκδοση του Μνημονίου περιέχει επιπλέον μέτρα σε σχέση με την ελληνική έκδοση.
Συγκεκριμένα, η αγγλική έκδοση του «Μνημονίου Συνεννόησης πάνω στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής», στην παράγραφο 2 ii, προβλέπει τα εξής επιπλέον μέτρα τα οποία έχουν παραλειφθεί από την αντίστοιχη ελληνική έκδοση του Μνημονίου η οποία ψηφίστηκε στη Βουλή:
1. Η αύξηση των δημοσίων δαπανών για συντάξεις να είναι κάτω από 2,5% επί του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2010 – 2060
2. Την άμεση ισχύ της εξίσωσης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών – γυναικών στο δημόσιο τομέα στα 65 έτη, αντίθετα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες που κάνουν λόγο για σταδιακή εφαρμογή του σχετικού μέτρου κατά την περίοδο από το 2011 έως το 2013.
3. Μέχρι να τεθούν σε ισχύ οι νέοι κανόνες σχετικά με τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, οι νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης θα παγώσουν και θα εξεταστούν μετά την θέσπιση των νέων κανόνων. Ειδικά η τελευταία αυτή διάταξη παραβιάζει κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας.
Τα παραπάνω βρίσκονται αναρτημένα στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ως τμήμα της αίτησης της Ελληνικής κυβέρνησης προς το ΔΝΤ για Συμφωνία Στήριξης (Request for Stand-by Agreement) καθώς και στο νομοσχέδιο για την Κύρωση της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών της Ευρωζώνης και του Διακανονισμού Χρηματοδότησης, Άμεσης Ετοιμότητας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Επειδή, τα παραπάνω συνιστούν μια εκ νέου κοινοβουλευτική εκτροπή και τον πλήρη εμπαιγμό του ελληνικού λαού.
Ερωτάται ο κύριος Υπουργός
1. Σκοπεύει να εφαρμόσει κάποιο από τα παραπάνω απαράδεκτα μέτρα τα οποία αναφέρονται στην αγγλική έκδοση του Μνημονίου Συνεννόησης πάνω στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής;
2. Σκοπεύει η κυβέρνηση να αναλάβει την πολιτική ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό για την ενδεχόμενη νέα αυτή κοινοβουλευτική εκτροπή;
3. Σκοπεύει η κυβέρνηση, στο βαθμό που επιμένει να εφαρμόσει τα ως άνω συγκεκριμένα απαράδεκτα μέτρα, (που περιέχονται στην αγγλική έκδοση του Μνημονίου και τα οποία έχουν παραλειφθεί από την αντίστοιχη ελληνική έκδοση η οποία ψηφίστηκε στη Βουλή) να φέρει στη Βουλή το πλήρες κείμενο του Μνημονίου για κύρωση;
Ο ερωτών Βουλευτής
Παναγιώτης Λαφαζάνης
Βασίλης Μουλόπουλος
Ευαγγελία Αμμανατίδου-Πασχαλίδου
ΠΗΓΗ: www.iskra.gr


Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται
ζυγόν δουλείας ας έχωσιν
θέλει Αρετήν και Τόλμη
η Ελευθερία
Ανδρέας Κάλβος
Για την αντιγραφή Ιάσων Λιβέρης
Διαβάζουμε στις προχτεσινές εφημερίδες: «Eπενδυτικά σχέδια ύψους 341.213.172 ευρώ εγκρίθηκαν από την Κεντρική Γνωμοδοτική Επιτροπή του αναπτυξιακού νόμου του υπουργείου Οικονομίας. Τα νέα σχέδια αφορούν επενδύσεις στη μεταποίηση, στον τουρισμό, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στον πρωτογενή τομέα. Περιλαμβάνουν 30 ολοκληρώσεις επενδυτικών προγραμμάτων και 38 καινούριες υπαγωγές. Το σύνολο της κρατικής επιχορήγησης θα ανέλθει στο ποσό των 152.923.689 ευρώ. Hδη, τους τελευταίους πέντε μήνες, έχουν διοχετευθεί στην αγορά περίπου 500 εκατ. ευρώ για την αποπληρωμή οφειλών προς επιχειρήσεις που είχαν υπαχθεί στον προηγούμενο αναπτυξιακό νόμο και είχαν ολοκληρώσει τα επενδυτικά τους σχέδια. Μέχρι το τέλος του 2010, θα αποπληρωθούν ακόμη 700 εκατ. ευρώ».
Αν μετράμε καλά, μόνο μέσα στο 2010, η κυβέρνηση θα χαρίσει στους επιχειρηματίες, μέσω των αναπτυξιακών νόμων, πάνω από 1,35 δισ. ευρώ! Μέσα στο 2010, έτος κατά το οποίο η κυβέρνηση, επικαλούμενη τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το περιβόητο μνημόνιο της «τρόικας», περικόπτει μισθούς και συντάξεις, επιβάλλει το Μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις και προωθεί την κατεδάφιση της Κοινωνικής Ασφάλισης...
Αν υπολογίσει κανείς πόσοι αναπτυξιακοί νόμοι ψηφίστηκαν από τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες πάντοτε της ΕΕ, μέσα στην τελευταία 20ετία, παρέχοντας δωρεάν χρήμα (που, βέβαια, έφευγε από τις τσέπες του εργαζόμενου λαού) στους επιχειρηματίες για να κάνουν «επενδύσεις», εύκολα θα καταλάβει πού οφείλονται τα τεράστια ελλείμματα που καλείται και αυτά να τα πληρώσει ο λαός. Να, λοιπόν, πού πηγαίνουν τα λεφτά. Να ποιους εξυπηρετεί αυτή η πολιτική.
ΠΗΓΗ : ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ