Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Σιωπηλή βουή κοινωνικής οργής




του Γιώργου Δελαστίκ


Χιλιάδες άνθρωποι και χθες στην πλατεία Συντάγματος και στις πλατείες του Ηρακλείου, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης, της Τρίπολης και άλλων ελληνικών πόλεων. 


Έδωσαν τη συνέχεια στις προχθεσινές δεκάδες χιλιάδες και προετοιμάζουν τον κόσμο για τις παρόμοιες εκδηλώσεις της Κυριακής που αυτήν τη φορά θα επεκταθούν σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. 

Πρωτοπόροι οι νέοι, αλλά όχι μόνοι τους.

Είναι τόσο πολλοί οι Έλληνες που πνίγονται από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, ώστε συρρέουν κατά μάζες άτομα κάθε ηλικίας, κοινωνικής θέσης και επαγγέλματος. Η ελληνική κοινωνία βράζει και αναζητεί τρόπους να εκφράσει την απελπισία και την οργή της, ψάχνοντας να βρει δρόμους διεξόδου και ηγέτες πολιτικούς που θα την οδηγήσουν προς τους δρόμους εκείνους.

Η κυβέρνηση διαπράττει βαρύτατο σφάλμα όταν αγνοεί τη λαϊκή δυσφορία κατά της πολιτικής της επειδή ακόμη οι αντιδράσεις του κόσμου δεν έχουν προσλάβει τα χαρακτηριστικά κοινωνικής έκρηξης και έτσι θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα υποταχθούν μοιρολατρικά στη δεινή μοίρα όπου τους βυθίζει.

Πέραν του ότι μια τέτοια στάση είναι απαράδεκτη για ένα -έστω κατ' όνομα?- σοσιαλιστικό κόμμα, του οποίου μάλιστα ηγείται ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, η γραμμή αυτή είναι και πολιτικά αυτοκαταστροφική για τους εμπνευστές της.

Τα ίδια νόμιζαν ότι μπορούν να κάνουν στους υπηκόους τους οι σοσιαλιστές ηγέτες της Πορτογαλίας και της Ισπανίας και ήδη πληρώνουν τις συνέπειες των επιλογών τους τόσο οι αντίστοιχοι λαοί που υποφέρουν όσο και το πορτογαλικό και το ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα που καταποντίζονται στις εκλογές.

Η κυβέρνηση του Πορτογάλου Ζοζέ Σόκρατες ήδη ανατράπηκε και την άλλη Κυριακή, 5 Ιουνίου, που γίνονται πρόωρες βουλευτικές εκλογές, θα δούμε αν οι Πορτογάλοι σοσιαλιστές θα πέσουν στον πολιτικό Καιάδα. Όσο για την κυβέρνηση του Ισπανού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, αυτή θεωρείται ήδη ξεγραμμένη από τώρα για τις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν σε δέκα μήνες το αργότερο. Την περασμένη Κυριακή σαρώθηκε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, σημειώνοντας το κατά πολύ χειρότερο αποτέλεσμά της εδώ και... τριάντα χρόνια σε εκλογές αυτού του είδους 
Τρεις αμιγώς σοσιαλιστικές κυβερνήσεις είχε όλες κι όλες η Ευρώπη. Αν οι δύο από αυτές θεωρούνται ήδη «ξοφλημένες» και η τρίτη και ισχυρότερη είναι αυτή του Γιώργου Παπανδρέου, αντιλαμβανόμαστε σε τι πολιτικό βάραθρο έχει ρίξει τη σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης η προσχώρησή της στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και τα δόγματά του περί εξοντωτικής λιτότητας εναντίον του λαού, όπως αυτή έχει αποτυπωθεί στο Μνημόνιο ΠΑΣΟΚ - ΕΕ - ΔΝΤ.

Ο κόσμος που γεμίζει τις πλατείες δεν είναι αυτός που συμμετέχει στις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις πορείες που διοργανώνουν τα συνδικάτα και τα κόμματα. Είναι σε μεγάλο ποσοστό πολίτες που μέσω αυτών των ακομμάτιστων συγκεντρώσεων, που διοργανώνονται από τα κάτω και κυρίως από νέους, ίσως και για πρώτη φορά συμμετέχουν σε πολιτικές συναθροίσεις διαμαρτυρίας. Η κυβέρνηση δηλαδή χάνει σταδιακά την ανοχή και αυτού του κομματιού της κοινωνίας ? κάτι το οποίο βεβαίως δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το πολιτικό της μέλλον, αλλά αυτό είναι αδιάφορο.

Το ειδικό χαρακτηριστικό αυτής της μορφής διαμαρτυρίας είναι ότι φέρνει στο πολιτικό προσκήνιο κοινωνικές ομάδες και στρώματα, ιδίως της νέας γενιάς, που, λόγω της εξαιρετικά σποραδικής και άτακτης και ευκαιριακής επαφής τους με την εργασιακή απασχόληση καθώς το σύστημα τους στερεί τη δυνατότητα διαρκούς και εν γένει σταθερής και μόνιμης εργασίας, μέχρι τώρα δεν είχαν κανέναν φορέα έκφρασης των αιτημάτων τους και υπεράσπισης των συμφερόντων τους. Κανένα συνδικάτο π.χ. δεν εκπροσωπεί έναν νέο που τη μια δουλεύει μοιράζοντας πίτσες, την άλλη μοιράζει διαφημιστικά φυλλάδια, πέντε Σαββατοκύριακα απασχολείται στα κέντρα τηλεφωνικών διαφημίσεων και ούτω καθεξής.

Όλοι οι Έλληνες υποφέρουν από την πολιτική της κυβέρνησης. Όλοι προσπαθούν να διασώσουν ό,τι μπορούν από το επίπεδο της ζωής τους, την οποία λεηλατεί το Μνημόνιο. Πάνω απ' όλους όμως θυμώνουν οι νέοι, που σταδιακά διαπιστώνουν ότι θα είναι η πρώτη γενιά που θα ισχύσει το δόγμα «περισσότερα προσόντα, χειρότερη ζωή» σε σχέση με τους γονείς τους. Έχουν δίκιο.

Η ΑΛΗΘΕΙΑΑνεπιθύμητοι οι «αγανακτισμένοι»

Φραστικά αποφεύγουν να καταδικάσουν τις αυθόρμητες αυτές κινητοποιήσεις τα πολιτικά κόμματα. Στην πραγματικότητα όμως καθόλου δεν τις συμπαθούν. Τις θεωρούν ενόχληση, από την οποία δεν προσδοκούν να προσποριστούν κανενός είδους κομματικό όφελος. 
Δεν μπορούν να αγνοήσουν τόσο κόσμο, δεν μπορούν όμως ούτε και να τον κερδίσουν, γιατί είναι πολύ δύσκολο τέτοιοι πολίτες, εξοργισμένοι, να ψηφίσουν κάποιο κόμμα-πυλώνα του συστήματος εξουσίας. 
Γι' αυτό και στην πραγματικότητα περιμένουν με ανυπομονησία να φύγουν όλοι αυτοί από τις πλατείες και να γυρίσουν σπίτια τους! 

Το έγραψε η ισπανική «Ελ Παΐς» τόσο ωραία:
«Οι νέοι βγήκαν στους δρόμους και ξαφνικά γέρασαν όλα τα κόμματα»!

Εικόνες πανικού από το τοπικό ΠΑΣΟΚ της Λήμνου


Το τοπικό ΠΑΣΟΚ στέλνει από χθες στα κινητά το εξής μήνυμα:
Η Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΜΑΙΟΥ 2011 ΩΡΑ 21:00 ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΣΕ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ-ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Που τη θυμηθήκατε την κοινωνία ρε παιδιά, τι λέτε ν αφήσει τις πλατείες και να έρθει να ανοίξει διάλογο μαζί σας;
Λίγο αργά δε μας θυμηθήκατε; Μήπως άρχισαν να τρίζουν οι καρέκλες σας;
Άμα θέλετε διάλογο (χωρίς καπέλα) κατεβείτε στο λιμάνι, εκεί θα έρθουμε.


http://nosokomeiolimnou.gr/

Η κάτω πλατεία διαμορφώνει λόγο ανατρεπτικό


Οσοι έζησαν τη συνέλευση της Παρασκευής μιλούν για μια πρωτόγνωρη εμπειρία
 





Σε πραγματικό πολιτικό εργαστήρι μετατρέπεται με την ολοένα αυξανόμενη συμμετοχή νέων και εργαζομένων η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος. Όλοι όσοι ήταν εκεί χθες Παρασκευή μιλούν για μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Μέχρι αργά τη νύχτα διαμορφωνόταν το πρώτο ψήφισμα. Πάνω από δύο χιλιάδες παρακολουθούσαν, χειροκροτούσαν, διόρθωναν το κείμενο που αποπνέει ενθουσιασμό και αυτή την καινούργια αυτοπεποίθηση για την οποία μιλήσαμε το πρώτο βράδυ. (Το βρίσκετε εδώ.)

Πέρα από τις όποιες αδυναμίες, που έχουν να κάνουν με την πολιτική καταγωγή του κινήματος "Αμεση δημοκρατία τώρα", γίνονται μερικά πολύ σοβαρά βήματα. Το ψήφισμα παίρνει μια πρώτη καθαρή θέση σε ό,τι αφορά το ποιον έχουμε απέναντι. Και όχι μόνον αυτό: βάζει μια ταξική διαχωριστική γραμμή σπάζοντας τη θολούρα και το επικίνδυνο παιχνίδι ("λαός ενωμένος εναντίον όλων των κομμάτων") που στήνουν οι πρόθυμοι επικοινωνιακοί χορηγοί της συγκέντρωσης. Δύο κόσμους αντίπαλους βλέπει το κείμενο! Από εδώ εμείς: εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, άνεργοι. Από εκεί αυτοί: κυβερνήσεις, τρόικα, μνημόνια, τραπεζίτες. Όσο για τον πληθυντικό στο "κυβερνήσεις", απαντά και στα σχέδια γρήγορης αντικατάστασης της παραπαίουσας κυβέρνησης Παπανδρέου - από μια κυβέρνηση "εθνικής ενότητας" οποιασδήποτε σύνθεσης που θα κληθεί να διαχειριστεί την αυριανή χρεοκοπία.

Δεύτερον, στο ψήφισμα σπάει η απολίτικη απαξίωση για τα σωματεία και τους αγώνες των εργαζομένων, έστω και έμμεσα. Οι συγκεντρωμένοι καλούν τους εργαζόμενους που απεργούν να καταλήγουν και να παραμένουν στην πλατεία, δηλώνοντας ότι δεν θα φύγουν αν δεν διώξουν αυτούς που ευθύνονται για αυτό που ζούμε. Τρίτον, η λύση θα προέλθει από εμάς τους ίδιους, υπογραμμίζει το ψήφισμα χωρίς να αφήνει περιθώρια για καπέλωμα από επίδοξους εθνοσωτήρες. Η κατεύθυνση που παίρνει το τελικό κείμενο του ψηφίσματος, έστω και σε μορφή πρωτόλειου, αγκαλιάζει ένα ρεύμα αναπτυσσόμενης πολιτικής ταξικής συνείδησης, ενώ γεννά αμηχανία σε εκείνους που θα το ήθελαν πιο ανοικτό και γενικά κατά της κοινωνίας της κατανάλωσης, χωρίς άμεσους πολιτικούς στόχους.

Στη διαδικασία της Λαϊκής Συνέλευσης συμμετέχει ένα μέρος, το 1/5 περίπου όσων περνούν από την πλατεία. Είναι αδύνατον να παρακολουθήσουν τη συνέλευση 10.000 άνθρωποι γιατί απλούστατα δεν χωράνε στο χώρο πίσω από το σιντριβάνι. Αυτοί οι νεολαίοι στην πλειοψηφία τους, που είναι ώριμα πλέον παιδιά της έκρηξης του 2008, αποτελούν την πρωτοπορία της πλατείας - και είναι πολύ σημαντικό που συζητούν επίμονα, για παράδειγμα, για το πώς μπορεί να οργανωθεί μια γενική απεργία. Αρα δεν κλείνονται στην "επανάστασή τους" και στον αναπόφευκτο ναρκισσισμό, κι ακόμα το πνεύμα του κειμένου, αποφεύγοντας τις λέξεις τις συγκεκριμένες, στρέφεται προς έναλαϊκό μέτωπο ανατροπής ("να μείνουμε εδώ μέχρι να τους διώξουμε") αντί για μια ψυχολογική "ενότητα του λαού" μπροστά στους επερχόμενους κινδύνους.

Με τα παραπάνω να γεμίζουν νέο ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση τον κόσμο που τα ζει, ήδη αρκετοί οι οποίοι διατύπωναν τις πρώτες μέρες σοβαρές (και εντελώς δικαιολογημένες) ενστάσεις και αντιρρήσεις αναμένονται από απόψε να ενισχύσουν τη συγκέντρωση - όχι πλέον των γενικώς και αορίστως "Αγανακτισμένων", μα των συνειδητών και εντελώς σοβαρά ενεργοποιημένων διαδηλωτών. Και είναι τόσο κρίσιμο να κινηθεί η οργανωμένη κοινωνία του αγώνα και οι συλλογικότητες των εργαζομένων γιατί οι εξελίξεις τρέχουν και το βάρος των γεγονότων δεν μπορεί να το σηκώσει μόνη της η "Κάτω πλατεία".
http://aristerovima.gr