Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

περι δημοκρατίας στο Αττικό νοσοκομείο

Πρέπει να ομολογήσω ότι ούτε που το περίμενα πόσο θα κοπίάζανε διάφοροι για αυτές τις εκλογές και αν κρίνω απο το αποτέλεσμα σίγουρα χάσανε τον ύπνο τους. Ευτυχώς αποδείξαμε με την ψήφο μας εμείς οι εργαζόμενοι του Αττικού που πραγματικά το πονάμε οτι έχουμε καταλάβει και ξέρουμε πως χρειάζεται να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας για το καλό όλων. Δεν θέλω να κατηγορήσω σε τίποτε τους άλλους υποψηφίους που είναι αξιόλογοι και κάποιοι απο αυτούς φέρουν εύσημα σε αγώνες, αλλά χρειαζόμαστε επιτέλους μια ΑΝΑΣΑ...
Έχω να καταγγείλω πως υπήρξανε πιέσεις αθέμιτες απο υψηλά ιστάμενους, όμως το ποτάμι δε γυρίζει πίσω.. Ιδίως σε ότι αφορά την περίπτωσή μου δεν έδωσα σημασία σε απειλές και φραστική βία και συνέχισα να εκφράζω ελεύθερα τις απόψεις μου: ΘΕΩΡΩ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΟΤΙ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΧΩΡΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΛΕΙ. θεωρώ πως η καθαίρεσή μου απο το ρόλο του πρώτου βοηθού έχει άμεση σχέση με την αθέμιτη δίωξη του δικαιώματος του συνδικαλίζεσθαι που είναι νομικά κατοχυρωμένο στη χώρα μας. Έχω να απαντήσω στο γνωστό υψιλόβαθμο στέλεχος της κλινικής μου που μου ψιθύρισε απειλητικά: "έχεις χάσει και δεν το ξέρεις..." ότι κάποιοι άλοι έχουν χάσει αλλά το πόσο θα το καταλάβουν όταν θα είναι αργά... με αγωνιστικους χαιρετισμούς πάντα δικός σας
Ιάσων Λιβέρης.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Σε πολλά απ όσα λες Ιάσονα διαφωνώ. Ίσως στα περισσότερα....
Θεωρώ όμως υποχρέωση μου να υπερασπιστώ το δικαίωμα σου να τα λες, γιατί έτσι υπερασπίζομαι και το δικό μου δικαίωμα…
ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ
Η περίπτωση σου μου θύμισε ένα (παλιό και αγαπημένο) ποίημα που σου το αφιερώνω:

Κι ἤθελε ἀκόμη...

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ
Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω
Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.
Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους
Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία
Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα
Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.
Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,
Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο
……………………………………………………..
…………………………………………………….
……………………………………………………….
Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 - Ἀθήνα 2005):
Ἰατρὸς ἀκτινολόγος, ποιητὴς καὶ δοκιμιογράφος.